Ενας ιππότης άνοιξε την κουβέντα

Η εισβολή ενός ιππότη -όχι κατ' ανάγκη σε λευκό άλογο- και η άλωση της διευθυντικής ηγεσίας του μουσείου Μπενάκη άναψε πολλές συζητήσεις στο χώρο του πολιτισμού και της διαχείρισής του.  Ο Γάλλος πολιτικός επιστήμονας Olivier Descotes, ένας 40χρονος φιλόδοξος εκπρόσωπος της νέας γενιάς της ευρωπαϊκής ελίτ, εκφραστής της ανάγκης ανάπτυξης της πολιτιστικής διπλωματίας, γνωστός στην Αθήνα απο τη θητεία του στη θέση του επικεφαλής του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών, αναλαμβάνει σε λίγο το τιμόνι του Μουσείου Μπενάκη.

Δεν είναι γνωστό -και ούτε θα μπορούσε- εάν ο ίδιος ο Αντώνιος Μπενάκης θα συμφωνούσε με αυτήν την επιλογή.  Η καθηγήτρια Κλασσικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Λίλα Μαραγκού, που είχε μάλιστα την τύχη να εργαστεί για χρόνια στο Μουσείο Μπενάκη, θεωρεί πως όχι.  Σίγουρα πάντως ο ευεργέτης δεν το είχε σκεφθεί όταν γράφτηκε εκείνη η επιγραφή "τω έθνει δωρείται" στην είσοδο του μουσείου.  

Η αμφιλεγόμενη επιλογή Descotes βρίσκει υπέρμαχους κάποιους Αθηναίους οι οποίοι έχουν γνωρίσει έναν χαρισματικό ευγενή νέο, στο πρόσωπο του γάλλου αξιωματούχου.  Μιλούν για έναν άνθρωπο ευρείας μόρφωσης, στοιχείο απαραίτητο για τη θέση αυτή, έναν άνθρωπο που έχει γνώση του ελληνικού πολιτισμού, εφόσον άλλωστε, προέρχεται απο οικογένεια ελληνομαθών.  Κάποιοι άλλοι ωστόσο οικτίρουν το γεγονός οτι οι κουβέντες του στα αθηναϊκά σαλόνια για τον πολιτισμό δεν έχουν γίνει ποτέ μέχρι σήμερα, στα ελληνικά...

Η θητεία του στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών κρίθηκε επιτυχής καθώς έφερε κάποιον αέρα εξωστρέφειας στο ευγενές ίδρυμα που ως την έλευσή του βημάτιζε σθεναρά και αυστηρά πάνω στη γνωστή γραμμή της francophonie.  Αυτή (η θητεία)  αποτέλεσε και την ομαλή -ομολογουμένως- προσγείωση του κυρίου Descotes στην ελληνική πραγματικότητα σε καλλιτεχνικό και κοινωνικό επίπεδο, όμως τώρα αρκετοί -κυρίως απο τον χώρο του πολιτισμού-  σχολιάζουν με κάποια δυσπιστία, οτι τα τείχη του Γαλλικού Ινστιτούτου είναι "πολύ υψηλά" για να του επιτρέψουν να εξοικειωθεί με την ελληνική πραγματικότητα και θα του φανεί "κάπως δύσκολο" να περάσει στους προθαλάμους κάποιου υπουργείου και να περιμένει συμβούλους και υπουργούς, για να βιώσει την ελληνική πραγματικότητα.

Εφόσον η Ελλάδα θέλει να ανήκει στον πυρήνα της ΕΕ, και να απολαμβάνει την αλληλεγγύη της, θα ήταν λάθος να αποκαλούμε τέτοιους ανθρώπους "ξένους". Ο χαρακτηρισμός αυτός μόνο απο ζήλεια θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Άλλωστε θα ήμασταν ιδιαίτερα περήφανοι εάν κάποιος συμπατριώτης μας αναλάμβανε μια τέτοια θέση σε ένα παρόμοι ίδρυμα της Γερμανίας ή της Ιταλίας, έτσι δεν είναι;  Και σίγουρα ο πολιτισμός δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, παρα είναι μια κληρονομιά που πρέπει να σεβόμαστε για να την κληροδοτήσουμε μαζί με τη γνώση που τη συνοδεύει, στις επόμενες γενιές.  Μέχρι εκεί όμως ή να πάμε και παρακάτω; Αν συνεχίσουμε τον συλλογισμό θα καταλήξουμε στο οτι δεν πρέπει να διεκδικούμε πλέον τα κομμάτια της Ακρόπολης που βρίσκονται στο Βρετανικό μουσείο.  Μπορεί.  Υπάρχει και η λογική που λέει οτι εκεί που βρίσκεται, την θαυμάζουν εκατομμύρια άνθρωποι κάθε χρόνο, και όταν επιστρέφουν αυτοί στις πατρίδες τους συζητούν με άλλους τόσους για την Ελλάδα και την Ακρόπολή της...

Τα τελευταία χρόνια η τράπουλα των επικεφαλής των μουσειακών ιδρυμάτων της Ευρώπης ανακατεύεται και μοιράζεται συνεχώς.  Πρόσφατα έγινε ντόρος για την μετακίνηση του  βέλγου επικεφαλής της Tate Modern, Chris Derkon στη Γερμανία.  Στο Museo di Capodimonte της Νάπολι μετακόμισε ο γάλλος Sylven Belenge, ενώ μια γερμανίδα, η Σέσιλι Χόλμπεργκ ανέλαβε την Γκαλερία Ντελ Ακαντέμια της Φλωρεντίας. 

Αντί η κουβέντα να περιστρέφεται γύρω απο τον "ξένο" νέο διευθυντή του Μουσείου Μπενάκη, άλλο θα έπρεπε να μας απασχολεί.  Δεν μας λέει άραγε τίποτε ότι όλοι στο χώρο είναι απο την Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και την Αγγλία, και ως επι το πλείστον, σπουδαγμένοι στο Ηνωμένο Βασίλειο;   Αυτό θα έπρεπε να απασχολεί τους τίμιους και πτωχούς έλληνες.  Το θέμα της εκπαίδευσης και δει, της εκπαίδευσης στη διαχείριση του πολιτισμού.  

Κάθε φορά που οι μεταπτυχιακοί φοιτητές μας της μουσειολογίας έπειτα απο δύο εξάμηνα θεωρίας και εργαστηριακών προσομοιώσεων καλούνται να κρίνουν τις μεθόδους διαχείρισης του πολιτισμού στη χώρα μας και στο εξωτερικό ανακακλύπτουν τη διαφορά.  Είναι άλλο να διδάσκεσαι μέσα σε τέσσερεις τοίχους, κι άλλο να εκπαιδεύεσαι στο πώς θα διαχειριστείς το πολύτιμο πολιτιστικό προϊόν.   Μάλλον γι αυτό το θέμα λοιπόν θα έπρεπε να γίεται ο καυγάς στην Ελλάδα, κι όχι για τον γάλλο ιππότη. Το θέμα της εκπαίδευσης στο χώρο του πολιτισμού. Δε νοείται μια χώρα με τέτοιο παρελθόν να μην παράγει ανθρώπους που θα διατηρήσουν τα μνημεία της και θα διαχειριστούν την ιστορία της.

Μπορεί στη Βρετανία η εκπαίδευση να έχει γίνει μεγάλη επιχείρηση, όμως οι σπουδές είναι απαιτητικές.  Και τί άλλο είναι εκτός απο επιτυχημένη πολιτική στο χώρο, το γεγονός για παράδειγμα οτι οι περιοδικές εκθέσεις στη Royal Academy του Ai Wei Wei , καλλιτέχνη που διώκεται απο το κινεζικό καθεστώς, συνέπεσαν με την επίσημη επίσκεψη του κινέζου πρωθυπουργού Xi Jinping στο Λονδίνο.  Ηταν μόνο η πρόθεση των τοπικών αρχών να απευθυνθούν σε μια διαπολιτισμική κοινότητα; Οχι βέβαια. Ήταν ταυτόχρονα αποτέλεσμα και του σύγχρονου τρόπου άσκησης της διπλωματίας μέσω μιας πιο ολοκληρωμένης και διαθεματικής πολιτικής.

Ούτε ευθιξία, ούτε εύθικτος υπάρχει

Σε κάτι παραμύθια παλιά για χώρες άλλες ευνομούμενες, συνέβαιναν κι αυτά: Εάν μια σχολική χρονιά ξεκινούσε χωρίς ελπίδες και χωρίς βιβλία, δηλαδή χωρίς μέλλον, τότε οι βασιλιάδες τα μάζευαν, έκοβαν μερικά κεφάλια στην πλατεία, για να ηρεμήσει το πλήθος, κι ύστερα παραδίνονταν κι αυτοί ανήμποροι μα εύθικτοι, στη συνείδηση του λαού τους....

Στα σημερινά παραμύθια δεν υπάρχουν ευθιξίες και άλλα τέτοια.

Γράμμα απο τον Μάρκους, στον Σωκράτη

Αντι οποιασδηποτε αλλης έκφρασης αγανάκτησης δημοσιεύω μια επιστολή την οποία έστειλε ένας μαθητής απο τη Φιλανδία, σε έλληνα μαθητή με τον οποίο αλληλογραφεί. Ο φίλος που την έστειλε σε μένα, έχει φύγει κι αυτός χρόνια τώρα απο τα θρανία, όμως την αγωνία όλοι τη μοιραζόμαστε....

«Αγαπητέ Σωκράτη, μαθαίνω αρχαία ελληνικά και επειδή χθες διαβάζαμε μια επιστολή του Επίκουρου προς το φίλο μου Μένοικο, μου άρεσε η προσφώνηση της επιστολής του και προσπάθησα να τη μιμηθώ.
Λοιπόν, όπως μου γράφεις, άκουσες ότι εμείς εδώ στη Φινλανδία βγήκαμε πρώτοι στον κόσμο στην Παιδεία, ενώ εσείς δεν τα πήγατε και τόσο καλά και θέλεις να μάθεις το γιατί. Θα προσπαθήσω, όσο γίνεται απλά, να σου περιγράψω το εκπαιδευτικό μας σύστημα και πως περνάω μια ολόκληρη μέρα.
Το σύστημά μας...
Κατ' αρχάς, θα πρέπει να σου πω ότι εμείς εδώ στη Φινλανδία, από την 1η μέχρι και την 9η τάξη πηγαίνουμε στο ίδιο ενιαίο ολοήμερο σχολείο. Αφού προετοιμαστούμε κατάλληλα στην ηλικία των 6-7 ετών σε μια προκαταρκτική τάξη, μόλις συμπληρώσουμε τα 7 αρχίζει το σχολείο.
Από την 1η μέχρι την 6η τάξη το σχολείο λέγεται «Alaaste» και από την 7η μέχρι την 9η τάξη «Yia-ste».
Μετά, όσοι θέλουν μπορούν να πάνε στο «Lyseo» ή στο επαγγελματικό σχολείο. Όσοι τελειώνουν το Λύκειο μπορούν να συνεχίσουν, με εξετάσεις φυσικά στα 20 πανεπιστήμια που έχουμε, ακολουθώντας ακαδημαϊκές σπουδές.

Αυτοί που θα τελειώσουν το επαγγελματικό σχολείο θα συνεχίσουν στις 29 πολυτεχνικές σχολές μας, οι οποίες είναι περισσότερο προσανατολισμένες στην αγορά εργασίας. Εκεί μπορούν να γίνουν από φυσικοθεραπευτές, νοσοκόμοι μέχρι και μηχανικοί.

Επιλέγουμε μαθήματα

Εγώ προετοιμάζομαι του χρόνου να πάω στο Lyseo - Λύκειο. Εκεί η σχολική περίοδος χωρίζεται σε 5 περιόδους και η κάθε μια διαρκεί 6 εβδομάδες και τελειώνει με μια εβδομάδα εξετάσεων, όπου χορηγούνται και πιστοποιητικά επιδόσεων.

Σε κάθε περίοδο οι μαθητές έχουν το δικαίωμα, μέσα από τα προσφερόμενα μαθήματα, να κάνουν τη δική τους επιλογή και να δημιουργήσουν το δικό τους πρόγραμμα μαθημάτων. Υπάρχουν κάποια μαθήματα που είναι υποχρεωτικά, όμως η χρονική κατανομή είναι δουλειά του μαθητή.

Για να το καταλάβεις, αυτό που θα πρέπει να σου πω είναι ότι παρότι είσαι π.χ. στη δεύτερη τάξη, μπορείς, αν θέλεις, να παρακολουθήσεις κάποια μαθήματα της πρώτης ή και της τρίτης τάξης. Η επιλογή είναι δική σου υπόθεση και εξαρτάται από τη διάθεση, την όρεξη και τις προθέσεις σου. Αν σε κάποιο μάθημα δεν περάσεις τις εξετάσεις μπορείς να το επαναλάβεις κάποια στιγμή της χρονιάς που θα νιώθεις έτοιμος. Για τις γλώσσες και τα μαθηματικά υπάρχουν τα λεγόμενα «βραχύχρονα» και τα «μακρόχρονα» εντατικά τμήματα.
Είμαστε όλοι ίσοι
Δεν έχουμε καθόλου ιδιωτικά σχολεία, ούτε ειδικά ή ελίτ σχολεία υπεροχής. Στο ίδιο σχολείο μ' εμένα πηγαίνει και η κόρη του πρωθυπουργού μας, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού μας, και πολλά άλλα παιδιά με αναπηρίες, καθώς και τα παιδιά μεταναστών.

Εμείς, όπως λέει και ο πρωθυπουργός μας, «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε ένα παιδί, διότι κοινωνικοί αποκλεισμοί, διακρίσεις και γκετοποιήσεις δεν έχουν θέση στη μάθηση. Θεωρούμε ότι ενσωμάτωση, κοινωνικοποίηση και μάθηση πάνε μαζί».
Σε όλα τα σχολεία μας τα πρότυπα είναι οι καλύτεροι, αλλά όπως είναι δομημένο το σύστημά μας, μη νομίσεις ότι όσοι δεν είναι πρώτοι υποφέρουν και νιώθουν μειονεκτικά. Το αντίθετο μάλιστα, οι καλύτεροι παρακινούν τους υπόλοιπους προς τα πάνω και ο καθένας, με τη βοήθεια φυσικά των δασκάλων μας, προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του, αντί να απογοητευτεί και να πέσει στην αδράνεια.
Μετά το βασικό μάθημα, οι πιο αδύναμοι έχουν ενισχυτική διδασκαλία και ψυχολογική στήριξη, γι' αυτό και οι πρώτοι μαθητές κάθε τόσο εναλλάσσονται.
Με αυτόν τον τρόπο δίνουμε ίσες ευκαιρίες σε όλους και παράλληλα διατηρούμε την κοινωνική συνοχή μας, σαν μαθητές αλλά και σαν κοινωνία, νομίζω.
Η παιδεία είναι εντελώς δωρεάν μέχρι και την αποφοίτηση από το Πανεπιστήμιο ή το Πολυτεχνείο. Πρόσφατα ήρθαν στο σχολείο μας δάσκαλοι από άλλες χώρες για να μελετήσουν το σύστημά μας και μας είπαν πως έμειναν έκπληκτοι, γιατί δεν είδαν κανένα γκράφιτι στο σχολείο μας. Λένε μάλιστα πως στα σχολεία μας στη Φινλανδία η σχολική βία είναι ανύπαρκτη, σε βαθμό. ανησυχητικό.
Δεν γνωρίζω αν αυτό είναι τόσο κακό, ίσως όμως αυτό να εξηγεί γιατί είμαστε σε διακοπές στη Ρόδο, «ξεσαλώνουμε» λίγο, όπως είδα το καλοκαίρι, και «τα τσούζουμε» ακόμη περισσότερο.

Το ότι είμαστε στο ίδιο σχολείο παιδιά από τόσο διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, νομίζω πως μας βοηθάει στο να μαθαίνουμε να σεβόμαστε και να εκτιμάμε ο ένας τον άλλον ανεξάρτητα από το πόσα λεφτά έχει ο μπαμπάς, ανεξάρτητα από τις πνευματικές και σωματικές αναπηρίες ή από το τι χρώμα έχει η επιδερμίδα μας.

Αγαπάμε ό,τι κάνουμε

Αυτό μας βοηθάει πολύ και στην επιλογή του επαγγέλματος. Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, «οι περισσότεροι δεκάχρονοι συμμαθητές μου πιστεύουν ότι το καλύτερο επάγγελμα, είναι αυτό που τους αρέσει, που το κάνουν με το κέφι και όρεξη, όπου μπορούν να γνωρίσουν ενδιαφέροντες ανθρώπους και να έχουν τη δυνατότητα να πάνε διακοπές όπου τους αρέσει. Το πόσα λεφτά θα βγάζουν είναι σημαντικό αλλά όχι το σημαντικότερο κίνητρο».

Αυτό μπορεί να εξηγεί και το ότι, αν ακούσεις, η Φινλανδία είναι η χώρα με το χαμηλότερο δείκτη διαφθοράς στον κόσμο. Οι δάσκαλοί μας παίρνουν πολύ λιγότερα λεφτά από τους Γερμανούς και τους Γάλλους, δεν έχουν το καλύτερο αυτοκίνητο, αλλά όμως αυτό δεν τους εμποδίζει να αγαπούν αυτό που κάνουν. Νομίζω πως η κακή παιδεία και διαφθορά πάνε χέρι - χέρι.

Εδώ θα πρέπει να σου πω ότι το αγαπημένο σύνθημα του διευθυντή μας Βαατάινεν είναι: «Προτιμάω έναν ευτυχισμένο οδοκαθαριστή από έναν νευρωτικό ακαδημαϊκό».

Τον αγαπάμε πολύ γιατί δεν κάνει καμία διάκριση και είναι προστατευτικός και φιλικός σε όλους. Συνεχώς μας μιλάει για τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη σας που έλεγαν πως: «η μάθηση καλλιεργείται καλύτερα εκεί όπου βρίσκει σταθερό συναισθηματικό έδαφος, διότι δεν είναι κάτι, που εισάγεται στον ανθρώπινο νου μόνο με την εξωτερική διαδικασία της διδασκαλίας (επανάληψη και μίμηση). Αλλά είναι μία εσωτερική διεργασία ίδιας και εμπειρικής ανακάλυψης, που χωρίς την αμοιβαία βούληση δε μεταδίδεται».

Μια ημέρα μου
Τώρα θα σου περιγράψω πως περνάω την ημέρα μου. Στις 8 αρχίζει το σχολείο μέσα στην τάξη και χωρίς συγκεντρώσεις στο προαύλιο, όπου μέσω ηχείων ακούμε μια εισαγωγική ομιλία αν πρόκειται για κάποια επέτειο, αλλά συνήθως ακούμε μόνο λίγη μουσική για περισυλλογή και ψυχολογική προετοιμασία για το μάθημα. Κάθε μαθητής κάθεται σε ένα θρανίο - τραπεζάκι, που δεν είναι πάντα το ίδιο, επειδή σε εμάς δεν αλλάζουν αίθουσα οι δάσκαλοι αλλά οι μαθητές.

Κάθε δάσκαλος έχει τη δική του αίθουσα και νομίζω πως είναι σωστό, διότι εκεί μέσα έχει τα προσωπικά του αντικείμενα, βιβλία και ό,τι άλλο χρειάζεται για το μάθημά του. Κάθε τάξη έχει επιδιασκόπιο, ραδιόφωνο, τηλεόραση, βίντεο και έναν Η/Υ συνδεδεμένο με το Διαδίκτυο.

Ο δάσκαλος υποδέχεται τα παιδιά στην τάξη του σαν οικοδεσπότης. Όποιος θέλει μπορεί να ζητήσει ακουστικά και μάλιστα ο καθηγητής μου των λατινικών έχει στην τάξη του και έναν οικιακό κινηματογράφο.

Για τις γλώσσες έχουμε ένα εργαστήριο γλωσσών, για τη βιολογία ένα ειδικό εργαστήριο κλπ.

Στον δάσκαλο μιλάμε πάντοτε στον ενικό και αν έχουμε κάποιο πρόβλημα φωνάζουμε «hei ope» που σημαίνει «ε δάσκαλε» και έρχεται ο δάσκαλος να μας βοηθήσει.

Αν κάποιος δεν ξέρει κάτι ή δεν έχει λύσει κάποιο πρόβλημα, δε σημαίνει απολύτως τίποτα. Η φιλοσοφία μας είναι πως κάθε μαθητής είναι υπεύθυνος για τη μάθηση του. Ο δάσκαλος είναι υποχρεωμένος να του κάνει ενισχυτικά μαθήματα τις απογευματινές ώρες. Αν κάποιος μαθητής ήταν άρρωστος ή πήγε μερικές ημέρες με τους γονείς του διακοπές, ο δάσκαλος υποχρεούται να του αναπληρώσει τις ώρες με ενισχυτική διδασκαλία.

Παρότι θεωρούμε ότι ο μαθητής μαθαίνει μόνο γιατί το επιθυμεί ο ίδιος, υπάρχουν κάπου - κάπου μικρά τεστ αλλά περισσότερο για κίνητρο υποκίνησης. Κάθε μάθημα κρατάει 45 λεπτά και ακολουθεί ένα διάλειμμα ενός τετάρτου.

Στις 11.45 και για μισή ώρα υπάρχει φαγητό, στο εστιατόριο φυσικά και όχι μέσα στις τάξεις. Δευτέρα και Παρασκευή το σχολείο τελειώνει στις 14.00, εκτός κι αν κάποιος θέλει να κάνει κάτι δημιουργικό μέσα στο σχολείο, όπως π.χ. σπορ ή κάτι άλλο. Τις άλλες ημέρες το σχολείο τελειώνει στις 16.00.

Στο Λύκειο, όπως σου έγραψα, μετά από 5 εβδομάδες σχολείο, υπάρχει μια εβδομάδα εξετάσεων σε έξι μαθήματα. Αν κάποιος δεν επέλεξε κάποιο μάθημα, την ημέρα εκείνη είναι ελεύθερος. Για τα τεστ δεν υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος. Όποιος τελειώσει πάει στο σπίτι του. Οι καθηγητές, συνήθως δεν επιτηρούν καθόλου αλλά κανείς μας δεν διανοείται να μιλήσει ή να αντιγράψει γιατί θεωρείται μεγάλη ντροπή. Αν κάποιος δεν είναι ευχαριστημένος με τη βαθμολογία μπορεί να ζητήσει να μη ληφθεί υπόψη και να την επαναλάβει μετά από μερικές εβδομάδες. Μετά την εβδομάδα των τεστ παίρνουμε τα πιστοποιητικά επιδόσεων.

Το τι κάναμε σε όλη τη διάρκεια των 5 εβδομάδων δεν είναι και τόσο σημαντικό. Μετά το σχολείο πηγαίνω στο σπίτι, συνήθως χωρίς την τσάντα μου, αφού εκεί θα κάνω εντελώς διαφορετικά πράγματα από αυτά που έκανα στο σχολείο. Θα ασχοληθώ με άλλα πράγματα που μου αρέσουν επίσης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα διαβάσω κάτι άλλο. Διαβάζουμε πάρα πολύ εξωσχολικά βιβλία, γι' αυτό και στην ανάγνωση βγήκαμε πρώτοι με απόσταση από το δεύτερο, ενώ εσείς όπως άκουσα πιάσατε «πάτο».

Υστερόγραφο

Όπως θα κατάλαβες, η επιτυχία μας είναι ένας συνδυασμός πολλών παραγόντων. Όπως μας λέει και ο δάσκαλος μας, ο Καουρισμάκι, «η εκπαίδευση δε γίνεται ποτέ μέσα σε ένα πολιτικό και- πολιτισμικό κενό. Είναι συστατικό κομμάτι του συνόλου της κοινωνίας, όπου δάσκαλοι, γονείς, μαθητές και πολιτεία συμβάλουν κατά τον ίδιο βαθμό». Η δασκάλα μας μάλιστα, η Κεκόνεν, μας λέει ότι «συμμετοχή στην παιδεία μας έχουν η οικογένεια και η γειτονιά, το κοινωνικό περιβάλλον, δηλαδή η κοινωνία με τις αξίες και τα πρότυπα της, ο δεδομένος χώρος και χρόνος, οι ανθρώπινες σχέσεις, οι νόμοι και τα ΜΜΕ με τις απόψεις και εικόνες που μεταδίδουν».

Γι' αυτό πιστεύω ότι είναι κάτι που δεν αντιγράφεται από κάποιους ειδικούς. Μάλλον θα πρέπει να ανοίξετε έναν πανεθνικό διάλογο, όπου θα συμμετέχουν όλοι και φυσικά κι εσείς τα παιδιά και όχι μόνο κάποιοι «ειδικοί». Το σημειώνω, γιατί άκουσα ότι θα έρθουν στο σχολείο μας κάποιοι «ειδικοί» από την Ελλάδα για να μελετήσουν το σύστημα μας. Φοβάμαι ότι θα δουν ό,τι τους βολεύει.

Χωρίς την κινητοποίηση και τη βούληση ολόκληρης της κοινωνίας σας, δεν νομίζω πως θα πετύχετε κάτι. Νομίζω πως το σύστημα μας είναι πολύ απλό, τόσο απλό, που μόνο άνθρωποι δημιουργικοί ή παιδιά μπορούν ποτέ να το φανταστούν και να το εφαρμόσουν και όχι γραφειοκράτες που θα στείλετε να το μελετήσουν. Πρόσφατα, μαζί με τους γονείς μου παρακολουθήσαμε μια μαγνητοφωνημένη Ομιλία στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας από ένα καθηγητή από το ΜΙΤ της Μασαχουσέτης, τον Symour Papert, ο οποίος μας είπε:

«Όλα τα συστήματα είναι κουτά. Εμείς νομίζουμε ότι τα συστήματα είναι έξυπνα. Πολύ σπάνια όμως τα συστήματα μπορούν να δουν αυτό που συμβαίνει κάτω από τη μύτη τους. Ένα σύστημα, από τη στιγμή που μπαίνει στη λογική της συντήρησης, από τη στιγμή που εναντιώνεται στο άνοιγμα του μυαλού και στην ιδέα της αλλαγής, αρέσκεται να πιστεύει στην ίδια του την προπαγάνδα, στις ιστορίες που ουσιαστικά μόνο του δημιουργεί... Μια κραταιά γραφειοκρατία μπορεί να έχει όλες τις πληροφορίες αλλά λόγω έλλειψης ευελιξίας και καθαρής σκέψης να μην μπορεί να αντιδράσει και να καθορίσει τα γεγονότα».

Νομίζω πως θα συμφωνήσεις, γι' αυτό και στο σχολείο μας οι γονείς μας συμμετέχουν ενεργά στην αξιολόγηση πρόσληψης του διευθυντή αλλά και των καθηγητών. Αν δε συμμετέχουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι για να συναποφασίσουν για το ποιοι θα αναλάβουν το έργο εκπαίδευσης των παιδιών τους, ποιος θα το κάνει καλύτερα και χωρίς σκοπιμότητες;

Είμαι πολύ περίεργος να μάθω πως είναι το δικό σας σύστημα και πως περνάτε την ημέρα σας.
Με ρώτησες πόσο έχει σ' εμάς το τελευταίο μοντέλο της NOKIA, και το Touareg της VW, ειλικρινά δεν ξέρω γιατί δεν έχω κινητό και ο μπαμπάς μου έχει ένα παλιό τζιπ, διότι εμείς στη Φινλανδία έχουμε χιλιάδες χιλιόμετρα χωματόδρομων. Πάντως, το καλοκαίρι που ήμουν στη Ρόδο, είδα πολλά πανάκριβα τζιπ και σκέφτηκα πως μάλλον θα τα χρειάζονται για να πηγαίνουν για σαφάρι στη Σαχάρα, διότι το νησί δεν έχει και τόσους πολλούς δρόμους.

Λοιπόν φίλε μου, «Kiitos» (ευχαριστώ) για το σήμα του «Ολυμπιακού» που μου έστειλες, της αγαπημένης σου ομάδας όπως μου λες, δυστυχώς δεν την γνωρίζω. Ελπίζω με αυτό να μη σε στενοχώρησα, αλλά οφείλω να σου πω, πως με το ποδόσφαιρο δεν τα πάω και τόσο καλά.

Στον ελεύθερο χρόνο μου προτιμάω να πάω στη βιβλιοθήκη της γειτονιάς μου, να σερφάρω λίγο στο Ιντερνέτ, να πάω για σκι ή πατινάζ στον πάγο με τους φίλους μου και τις λίγες ώρες την εβδομάδα που βλέπω τηλεόραση, προτιμάω να δω κανένα ντοκιμαντέρ για την ιστορία σας και άλλες μακρινές χώρες, που δεν έχω πάει. Όπως άκουσα, σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, είμαστε η χώρα με τη χαμηλότερη τηλεθέαση στην Ευρώπη.

Ξέχασα, δε, να σου πω ότι εκτός της σχολικής, σε κάθε γειτονιά μας υπάρχει μια δημόσια βιβλιοθήκη και δεν υπάρχει μαθητής που να μην έχει μια δανειστική ταυτότητα βιβλίων ή σύνδεση με το ιντερνέτ.

Φίλε μου, σου εύχομαι καλή επιτυχία και κουράγιο. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να μπορούσε να επιλέξει το τόπο γέννησης του.

Φιλικά, Markus Bootsarb

Αχ βρε Μάρκους, θα σου έλεγα να τη στείλεις την επιστολή σου και στην Υπουργό της Παιδείας μας αλλά τί νόημα θα έχει; Φοβάμαι μην σου απαντήσουν επισήμως για κάτι πράσινα εξελιγμένα σχολεία,μαθητές με laptops και τάξεις με smart boards προσαρμοσμένα στις νέες εποχές....

απο την Πόλη έρχομαι, και παραμύθι φέρνω

Η, όπως Ηλιος
Ρ, όπως Ρόδι
Ω, όπως Ωρα
Ε, όπως Ελλάδα!
Σ, όπως Σπίτι!

Οχι δεν είναι ένα οποιοδήποτε νηπιαγωγείο. Στα πεντάχρονα, εξάχρονα και μεγαλύτερα ακόμα δίγλωσσα παιδιά της Κωνσταντινούπολης, μιλά η δασκάλα με χαμόγελο..... και με τη βεβαιότητα ότι αφού πλέον βρέθηκαν μαζί στην αίθουσα αυτή του Σισμανόγλειου Μεγάρου, τώρα πλέον ίσως μπορούν οι γονείς τους να ελπίζουν οτι τα παιδιά τους θα κρατήσουν τη γλώσσα και τον πολιτισμό της πατρίδας ζωντανό.

Η συρρίκνωση του ελληνισμού της Πόλης δεν ανατρέπεται βέβαια και αυτό το ξέρουν καλά οι ιθύνοντες. Τουλάχιστον οι τελευταίοι, ας φυλάνε Θερμοπύλες, που απλά μεταφράζεται στο να ζουν αξιοπρεπώς ως έλληνες, φυλάσσοντας μέσα τους κομμάτια του πολιτισμού τους, περήφανα, χωρίς να γκρεμίζουν κομμάτια απο Βυζαντινά τείχη, χωρίς λαμογιές και κόλπα αθηναϊκά.....

Οι φωτό αποκαλύπτουν με πόσο ενθουσιασμό δουλεύουν την εκμάθηση της γλώσσας οι δασκάλες με τα παιδιά.

...και οι κανόνες συμπεριφοράς, εντός του εκπαιδευτικού προγράμματος φυσικά....

Τα ελληνικά βρήκαν τη θέση τους στον χάρτη των διδασκόμενων ξένων γλωσσών στην Τουρκία μάλλον κάπως…… αργά..... Όμως κάλλιο αργά, παρά ποτέ! Το Υπουργικό Συμβούλιο της Τουρκίας, ενέκρινε, με τις υπογραφές 27 υπουργών, στις 13 Ιανουαρίου τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας σε κρατικούς και ιδιωτικούς οργανισμούς. Πρόοδος!

Στα τουρκικά φροντιστήρια τα αγγλικά διδάσκονται εδώ και περίπου 50 χρόνια, ενώ εδώ και δεκαετίες διδάσκονται τα γερμανικά, τα ισπανικά, γαλλικά, ιταλικά, ρωσικά κ. ά. Τα κινεζικά άρχισαν να διδάσκονται το 1997 και οι τελευταίες γλώσσες που πήραν έγκριση -πριν από τα ελληνικά- ήταν τα εβραϊκά και τα ολλανδικά.

Το Ελληνικό Προξενείο είχε αρχίσει ήδη τη διδασκαλία στα παιδιά των ελληνικών οικογενειών όμως τώρα, στόχος είναι να εξελιχθεί σε ένα σύγχρονο Ινστιτούτο κατά τα πρότυπα του γερμανικού Γκαίτε, ή του Γαλλικού Ινστιτούτου.

Η δε ζήτηση για εκμάθηση ελληνικών αυξήθηκε πολύ και οι ενδιαφερόμενοι να διδαχθούν δεν είναι μόνον έλληνες, καθώς το ‘’προξενικό φροντιστήριο’’ λειτουργεί αυτή τη στιγμή , με οκτώ διδάσκοντες που παρέχουν τις υπηρεσίες τους εθελοντικά(!), στις αίθουσες του Σισμανόγλειου Μεγάρου δωρεάν και όπως μας είπε ο Ελληνας πρόξενος στην Κωνσταντινούπολη κ. Β.Μπορνόβας, τώρα μαθαίνουν ελληνικά περίπου 350 άτομα ηλικίας έως και 40 ετών.

Μαθήματα γίνονται όλες τις ημέρες της εβδομάδας, ακόμα και το Σαββατοκύριακο. Μάλιστα, η ζήτηση είναι τέτοια που δεν επαρκούν οι χώροι του Σισμανόγλειου Μεγάρου και η σκέψη είναι να μεταστεγαστούν κάπου αλλού στην περιοχή, οι λιλιπούτιοι μαθητές.

Εθελοντικά προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο φροντιστήριο, και φυσικά εκτός ωραρίου σχολείου, εκπαιδευτικοί που βρίσκονται στην Πόλη αποσπασμένοι στα εκεί Δημοτικά και Γυμνάσια, την ίδια ώρα που συνάδελφοί τους στην ‘’πατρίδα’’ επενδύουν τις ώρες τους σε ‘’μαύρη εργασία’’ που μεταφράζεται σε λίγες ώρες ιδιαίτερων μαθημάτων που θα προσφέρουν μια οικονομική ανάσα….

Στο φροντιστήριο διδάσκουν δύο Ελληνίδες Εκπαιδευτικοί, που είναι Εξειδικευμένες στη διδασκαλία της Ελληνικής (τα Ε κεφαλαία, σε ένδειξη Εκτίμησης) για αλλόγλωσσους. Είχα την τιμή να γνωρίσω στην Πόλη και την δασκάλα Αγάπη Παπαδοπούλου και την Μαρία Πλουσίου που έχει κάνει τουρκικές σπουδές και είδα στα μάτια τους και στην ψυχή τους την αγάπη για την Ελλάδα, τη γλώσσα της και το μέλλον της. Σπάνιο αυτό και σπουδαίο να το συναντάς σε μια γωνιά της γειτονιάς του Πέραν, αλλά μάταια να το αναζητάς σε κτίρια και γραφεία των Αθηνών….

Μια έκπληξη με περίμενε σε ένα βιβλίο ανοιχτό της αίθουσας....

Ενα παραμύθι. Παραμύθι ελληνικό. Μα, πώς βρέθηκε εδώ;Κάποιος με είδε παραμυθοπαρμένη, σκέφτομαι, και το έριξε στο δρόμο μου. Παράξενο. ''Ο παράξενος Πραματευτής''. Ταξίδεψε ως εδώ, στη γειτονιά του Πέραν και μια κοπέλα λεπτή και ντελικάτη σαν πριγκίπησα παραμυθένια κι αυτή, το μάζεψε, το ζέστανε και το μετέφρασε με την αγάπη της. Για να το μεταδώσει με τη σειρά της σε όσους θέλουν να το ακούσουν. Ύστερα, έφτιαξε και τις εικόνες. Τα χρώματα ζεστά και ζωντανά μιλούν όλες τις γλώσσες. Φυλλομετρώ και βλέπω την πόλη που κοιμάται.... μα όχι. Κάποιοι την κρατούν ξύπνια νομίζω. Το μυστικό του παραμυθιού βρίσκεται στο αίνιγμα - ποίημα που ανοίγει το κλειδί...

Αγαπητή Μαρία Πλουσίου πολλά έχουν να κερδίσουν απο την προσφορά σου, όσοι είναι γύρω σου. Κάνεις πλούσιους τους τούρκους και τους έλληνες μαθητές σου. Εύχομαι και άλλα τέτοια. Συγχαρητήρια!

Ας με συγχωρήσει ο διεθνής μας Ελληνας Κώστας Τσόκλης που δίνει τις μέρες αυτές το παρόν με τα έργα του σε άλλο όροφο του Σισμανόγλειου Μεγάρου της Πόλης. Αλλωστε ο paramythotopos ασχολήθηκε με με την ''Απρονοησία του Προμηθέα'' σε παλαιότερη ανάρτηση. Τον Ευχαριστώ.

κουδούνια κρεμασμένα

Τώρα που τέλειωσαν τα μασκαριλίκια, ας στρέψουμε το βλέμμα στις ιστορίες της ζωής. Εκεί άλλωστε υπάρχουν κρυμμένοι και μασκαράδες απο αυτούς που φορούν τις μάσκες όλο το χρόνο. Και τους ανεχόμαστε.....

Διπλα μου έχω μια οικογένεια που αγωνίζεται να κατακτήσει την καθημερινότητα. Δυο άνθρωποι προσπαθούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, δείχνοντάς τους ποιό είναι το σωστό, ποιό το λάθος. Ποιό είναι το δίκαιο, ποιό το άδικο. Στην αρχή τα παιδάκια άκουγαν προσεκτικά τους γονείς τους. Μια μέρα όμως το ένα παιδί αναρωτήθηκε. ''Γιατί να είμαι δίκαιος σε μια άδικη κοινωνία;'' Η μαμά δεν μπόρεσε να απαντήσει με πειστικότητα, και ο μπαμπάς που γυρίζει κάθε βράδι κουρασμένος δεν έχει πολλή όρεξη για συζητήσεις....

Παραδίπλα μένει ένας ηλικιωμένος. Συνταξιούχος. Χρόνια τώρα μόνος, με αξιοπρέπεια και με λίγα χρήματα τα καταφέρνει. Δούλεψε μια ζωή σκληρά, τιμώντας τη στολή της δουλειάς του, κι έχει μάθει να είναι παλικάρι. Τον βλέπεις να περπατά καμαρωτός δυο φορές την εβδομάδα να γυρίζει απο το φούρνο της γειτονιάς με μια φρατζόλα ψωμί στο χέρι κι ένα γάλα. ''Καλημέρα σας'' λέει με χαμόγελο κι ύστερα κρύβεται στη γωνιά του. Το βράδι το λιγοστό φως σβήνει νωρίς....

Η κυρία με το αγοράκι που μένει πιο πέρα, δεν εμφανίζεται ποτέ με το φως της ημέρας. Βγαίνει πάντα τη νύχτα, αφήνοντας το παιδί μόνο να κοιμάται. Επιστρέφει πρωί-πρωί. Κάποιοι λένε οτι κάνει πονηρές δουλειές και κάποιοι άλλοι οτι δουλεύει διπλοβάρδιες σαν καθαρίστρια για να τα φέρει βόλτα. Η αλήθεια είναι αμείλικτη. Ενα παιδί μεγαλώνει μόνο, τρώει φαγητό τριών και τεσσάρων ημερών, διαβάζει ή δεν διαβάζει τα μαθήματά του, βγαίνει στο δρόμο τα απογεύματα κι αν βρει παρέα, παίζει λίγο ποδόσφαιρο και δεν έχει αποφασίσει ακόμα τί θα γίνει όταν θα μεγαλώσει...

Μια γιαγιά που μένει στον κάτω όροφο ασχολείται μαζί του μόνο. Του μαγειρεύει, το φωνάζει να μπει μέσα τα βράδια για ύπνο. Πού να βρει χρόνο κι αυτή! Την έχουν φάει τα κεριά και οι εκκλησίες. Τρέχει στα μοναστήρια και προσεύχεται γεμίζοντας τα παγγάρια με τα λιγοστά ευρώ που βγάζει απο ένα μισοάδειο πορτοφόλι. Ευελπισθεί οτι κάποτε θα της τα επιστρέψει διπλά και τριπλά. ''Ας χαρίσει τη μισή της περιουσία στο κράτος αν θέλει να μας σώσει η εκκλησία σου'', της λέει ο εγγονός.....

Το επόμενο σπίτι έμεινε κενό απο τότε που τα παιδιά μεγάλωσαν και αναζήτησαν την τύχη τους αλλού. Είδαν κι απόειδαν, τα μάζεψαν κι έφυγαν. Δεν ήθελαν δα να ντρέπονται, αφού ο πατέρας τους που τόσο προσπάθησε κάποτε να αντιμετωπίσει τα οικονομικά του προβλήματα, κατέφυγε στο ''απονενοημένο''. Μετά απο αυτό, έφυγε απο τη ζωή με το ''στιγμα'' του κλέφτη. Ακόμα θα θυμούνται εκείνο το πρωινό, που ο κρατικός λειτουργός τους κτύπησε την πόρτα για να τους ανακοινώσει οτι καταζητείται για διασπάθιση δημόσιου χρήματος απο την υπηρεσία όπου εργαζόταν. ......

Η έπαυλη της παρακάτω γωνίας σου δίνει την αίσθηση οτι ο χρόνος κυλάει αλλιώς. Το καλοκουρεμένο γκαζόν και τα φουντωτά πευκοειδή σου εμπνέουν ηρεμία, όμως την ώρα που το σχολικό λεωφορείο ενός ακριβού ιδιωτικού σχολείου κάνει στάση απ ' έξω, μια φωνή έρχεται να σου χαλάσει την εικόνα. Το παιδί μπαίνει στό λεωφορείο κι εκείνο ξεκινά, κι εγώ ακούω μια υστερική γυναίκα να φωνάζει, χτύποι ακούγονται σαν απο αντικείμενα που πέφτουν και την ώρα που σηκώνεται η αυτόματη πόρτα του γκαράζ για να βγει ένα πολυτελές σκούρο αυτοκίνητο, καταφέρνω να την ακούσω να τον απειλεί. ''Θα σε καρφώσω στην εφορία, μόνον έτσι καταλαβαίνεις εσύ''...

Πολλές ιστορίες κρύβονται γύρω μας και σαν απο σύμπτωση μαγική, όλες έχουν σχέση μεταξύ τους. Στην Ελλάδα του σήμερα, τα παιδιά αναρωτιούνται γιατί να πασχίζουν να μπουν στα πανεπιστήμια, αφού πρόκειται για ιδρύματα διαλυμένα και υποβαθμισμένα. Αναρωτιούνται ακόμα και για αξίες της ζωής που κάποτε θεωρούνταν δεδομένες.

Μεγαλώνουν εκπαιδευόμενα στο ψέμα και την υποκρισία. Βλέπουν τους επαγγελματίες να αναζητούν τρόπους να ξεφύγουν απο τις δαγκάνες της εφορίας, τους μισθωτούς να αναζητούν τρόπους να ''βγάλουν'' το κάτι παράπάνω, τον μαγαζάτορα της γωνίας να τα κλέβει όταν αγοράζουν μπισκότα, τους γονείς τους να δουλεύουν μέρα - νύχτα αλλά αυτό να μην είναι αρκετό για να ζήσουν καλά.

Βλέπουν ακόμα διάφορους μασκαράδες να δίνουν υποσχέσεις, να ''αναλαμβάνουν'' δήθεν τις ευθύνες τους, να μην ενοχλούν τους ''πλείστα έχοντες'' και να λένε διάφορα όμορφα λόγια για εθνική περηφάνεια......

Ανεύθυνος ο υπεύθυνος!

Καλή ιδέα ήταν αυτή για υποχρεωτική εκπαίδευση για τα πεντάχρονα νήπια στα Νηπιαγωγεία της χώρας, αλλά το κράτος, αποδεικνύεται πάλι ανέτοιμο και οι υπεύθυνοι... ανεύθυνοι!

Το παρακάτω περιστατικό είναι αληθινό: Σε δήμο της Αττικής, οι γονείς μάζεψαν υπογραφές με αίτημα να λειτουργήσει το νηπιαγωγείο στον Παιδικό Σταθμό και ανατέθηκε στην διευθύντρια να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες υπηρεσίες προκειμένου να ενημερωθεί για τις απαραίτητες διαδικασίες που θα οδηγήσουν στην έκδοση της σχετικής άδειας. Η άδεια αυτή σημειωτέον, έχει ήδη δοθεί σε Ιδιωτικά Νηπιαγωγεία.

Πέμπτη 25 Ιουνίου: Γίνεται προσπάθεια για τηλεφωνική επικοινωνία με το Γραφείο Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στο Κορωπί. Κανείς δεν απαντά!

Παρασκευή 26 Ιουνίου: Το Γραφείο Πρωτοβάθμιας απαντά. Στην ερώτηση της διευθύντριας για τις νόμιμες διαδικασίες που πρέπει να ακολουθηθούν, προκειμένου ο Δημοτικός Παιδικός Σταθμός να αποκτήσει άδεια λειτουργίας Νηπιαγωγείου, μία υπάλληλος απάντησε απαριθμώντας τις προϋποθέσεις αδειοδότησης των ιδιωτικών παιδικών σταθμών!

Η νηπιαγωγός επικαλείται στη συνέχεια ένα εδάφιο του ΦΕΚ 683/14-4-2009 (σύμφωνα με το οποίο οι βρεφονηπιακοί σταθμοί που διαθέτουν άδεια από το Υπουργείο Υγείας-Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων δεν χρειάζονται αλλαγή χρήσης για να αποκτήσουν άδεια νηπιαγωγείου) και η υπάλληλος εξηγεί ότι η συγκεκριμένη παράγραφος αφορά μόνον την κτιριακή υποδομή. Αλλά για καλό και για κακό, επειδή δεν γνώριζε τίποτε για τους Δημοτικούς Παιδικούς Σταθμούς παρέπεμψε τη νηπιαγωγό στο Υπουργείο Παιδείας.

Στη συνέχεια η νηπιαγωγός επικοινωνεί τηλεφωνικά με το Υπουργείο και συγκεκριμένα με τη Δι/νση Σπουδών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και ρωτά για τις προϋποθέσεις έκδοσης της πολυπόθητης άδειας που θα δώσει την ευκαιρία να λειτουργήσει νόμιμα το Νηπιαγωγείο. Η υπάλληλος της απαντά ότι ’’δεν έχει καμία ενημέρωση και δεν μπορεί να πει τίποτε γιατί υπάρχουν πολλές δικαστικές προσφυγές και το αποτέλεσμα είναι αβέβαιο’’! Γι αυτό τηλεφωνήστε –προέτρεψε τη νηπιαγωγό- σε καμία ώρα για να μιλήσετε με τον Αναπληρωτή Δ/ντη κ.τάδε, ή τη Δευτέρα, με τον Δ/ντή κ.δείνα.

Η ταλαίπωρη νηπιαγωγός απευθύνεται στον πρώτο αλλά εκείνος δεν δέχεται να την ενημερώσει. Όταν εκείνη επικαλείται το ΦΕΚ, εκείνος την παραπέμπει ’’σε εκείνους που έβγαλαν το ΦΕΚ’’ όπως είπε, δηλαδή στο Κέντρο Επιχειρησιακών Ερευνών.

Εκείνη τηλεφωνεί στην υπηρεσία αυτή και η αρμόδια υπάλληλος, αφού ξαφνιάστηκε με το γεγονός οτι ο κ.τάδε δεν την ενημέρωσε ’’ενώ γνωρίζει τα πάντα’’, είπε ότι το Υπουργείο Παιδείας δίνει άδεια λειτουργίας Νηπιαγωγείου ΜΟΝΟ στους ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ των ιδιωτικών Παιδικών Σταθμών. Ανέφερε επίσης ότι υπάρχει μία εγκύκλιος σύμφωνα με την οποία επιτρέπεται στα παιδιά ηλικίας 6 ετών, να εγγραφούν στο Δημοτικό Σχολείο, χωρίς βεβαίωση παρακολούθησης Νηπιαγωγείου, μόνο για το σχ.έτος 2009-2010. Η ίδια υπάλληλος επισήμανε ωστόσο οτι η παραπάνω εξαίρεση έγινε, διότι πέρυσι παρά την απαγόρευση φιλοξενίας νηπίων πέντε ετών στους Παιδικούς Σταθμούς, κάποιοι Δημοτικοί Σταθμοί κράτησαν πεντάχρονα παιδιά ΠΑΡΑΤΥΠΑ. Πρόσθεσε μάλιστα με νόημα οτι και τώρα μπορούν τα νήπια να παραμείνουν στον παιδικό σταθμό με απόφαση που ΕΠΑΦΙΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ των Δήμων και των Δ.Σ. των Παιδικών Σταθμών, και ΙΣΩΣ να μην ζητηθεί πιστοποίηση παρακολούθησης νηπιαγωγείου ούτε το επόμενο σχολικό έτος!!!

Δευτέρα, 29 Ιουνίου: Επίμονη και νομιμόφρων η νηπιαγωγός, επιχειρεί να επικοινωνήσει με τον κ.δείνα αλλά είναι συνεχώς απασχολημένος. Μιλά με άλλη υπάλληλο του Κέντρου Επιχειρησιακών Ερευνών και ζητά κάποια εγκύκλιο, που να αφορά τουλάχιστον ’’απαγόρευση λειτουργίας νηπιαγωγείου στους Δημοτικούς Παιδικούς Σταθμούς’’. Η υπάλληλος την παραπέμπει βιαστικά στο Γραφείο Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης της περιοχής και της κλείνει το τηλέφωνο.

Χωρίς να χάνει το κουράγιο της η τυπική νηπιαγωγός, επιμένει στις προσπάθειες. ’’Υποβαθμίζουν τη δουλειά μας’’ σκέφτεται καθώς σχηματίζει ακόμα ένα νούμερο. (Βλέπετε, οι νηπιαγωγοί στους Δημοτικούς Σταθμούς είναι κυρίως εργαζόμενες με τα πτυχία τους, μετά απο εξετάσεις μέσω ΑΣΕΠ κλπ, και όχι άπειρα κοριτσάκια που κάνουν άσκηση για να πάρουν το πανεπιστημιακό τους δίπλωμα σε ιδιωτικούς σταθμούς).

Τέλος, καταφέρνει να έλθει σε επικοινωνία με το Γραφείο Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Κορωπίου. Επιμένει. Επιμένει. Τελικά λαμβάνει ένα φαξ με την απόφαση του υφυπουργού Παιδείας κ. Λυκουρέντζου σύμφωνα με την οποία επιτρέπεται για το σχολικό έτος 2009-2010 να εγγραφούν τα παιδιά στο Δημοτικό Σχολείο χωρίς βεβαίωση παρακολούθησης νηπιαγωγείου....

Τελικά αυτό το αθάνατο ελληνικό κράτος, δεν έχει ανάγκη απο λειτουργούς. Δημόσιους υπάλληλους θέλει, με τη σημασία που δίνουμε όλοι μας στον όρο αυτό. Υπάλληλους ανεύθυνους, υποβαθμισμένους, άβουλους. Για να διαιωνίζεται η ανευθυνότητα και η προχειρότητα. Για να είναι όλα στον αερα!