Οι βάλτοι πάντοτε έκρυβαν μυστικά

To βιβλίο «ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑΝ ΟΙ ΚΑΡΑΒΙΔΕΣ» είναι από αυτά που σου δίνουν μια απότομη σπρωξιά για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Είναι μια ηχηρή υπενθύμιση ότι ο άνθρωπος είναι αναπόσπαστα δεμένος με τη φύση, με το ζωντανό σύμπαν μέσα στο οποίο γεννήθηκε, όσο κι αν το λησμόνησε με το πέρασμα του χρόνου.

Η ζωή και η ενηλικίωση μέσα στη φύση είναι άγρια, επώδυνη και την περιγράφει λεπτομερειακά η Delia Owens, η φυσιοδίφης που σήμερα κατηγορείται για εμπλοκή σε κάποιο φόνο, κάνοντας ακόμα πιο μυστηριώδη την παρουσία της στα ράφια...

Οι κριτικοί που είδαν το βιβλίο να παραμένει για σχεδόν τέσσερεις μήνες στην κορυφή της λίστας των Bestsellers της New York Times αποφάσισαν κάποια στιγμή να το αποκαθηλώσουν. Έτσι, μετά από τα εγκώμια άρχισαν οι γκρίνιες και οι «επεξηγήσεις» για την αδιανόητη πορεία αυτού του βιβλίου: ότι θα μπορούσε να είναι ένα κοινό ρομάντζο, ίσως στολισμένο με μια αστυνομική πινελιά σαν πολλά άλλα, αλλά οι ιδιαίτερες φυσιολατρικές περιγραφές της Owens δεν άφησαν να γίνει κάτι τέτοιο.

Στα βάθη του δάσους και στα υδάτινα σταυροδρόμια  της Βόρειας Καρολίνας όλα τα πλάσματα είναι άγρια.  Σαν αγρίμι είναι και το κορίτσι της ιστορίας, η Κάϊα. Το κορίτσι μεγαλώνει μόνο κι εγκαταλελειμμένο από την οικογένειά του σε ένα άθλιο καλύβι.

Ο αναγνώστης στην αρχή τείνει να την λυπηθεί, να την συμπονέσει γιατί μένει ορφανή, περιθωριοποιημένη, καταδικασμένη σε έναν πρωτόγονο τρόπο ζωής, βιώνοντας τις προκαταλήψεις και τον ρατσισμό της κοινωνίας του κοντινού μικρού χωριού κάπου το 1952. Όμως όχι. Η φύση συμπορεύεται με την άγρια ομορφιά της Κάϊα και με την δύναμή της να επιβιώσει. Η επιμονή είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης, όπως είναι και κομμάτι της φύσης γύρω της.

Επικοινωνεί με τα ζώα γύρω της και με το σύμπαν που την περιβάλει. Η λιμνοθάλασσα και οι τεράστιες βαλτώδεις εκτάσεις, δεν της προκαλούν φόβο, είναι το περιβάλλον της, το σπίτι της, σημαίνουν γι’ αυτήν ασφάλεια και σιγουριά.  Εναρμονίζεται απόλυτα με το χώρο και δεν προσαρμόζει το χώρο στις ανάγκες της. Αφουγκράζεται τις αλλαγές στις εποχές, παρατηρεί κάθε φυσικό φαινόμενο, κάθε κίνηση και κάθε πορεία των οργανισμών που την περιβάλουν.  Κάποιοι απόκληροι γύρω-γύρω γίνονται ο περίγυρός της την εποχή που η Αμερική έχει απόλυτα διαχωρισμένη τη ζωή των εγχρώμων από τη ζωή των λευκών, ταπεινώνει τις γυναίκες και οριοθετεί τις κοινωνικές τάξεις. Η Κάϊα είναι λευκή, όμως δεν πηγαίνει στο σχολείο, έχει μια διαλυμένη οικογένεια, μεγαλώνει χωρίς την ανθρώπινη παρουσία, καταδικασμένη στην απόρριψη, την μητρική εγκατάλειψη, την κακοποίηση, την καχυποψία για κάθε τί που προέρχεται από τον «πολιτισμένο» κόσμο, αφού μόνο πόνο της προκαλεί.

Στο χωριό τα κουτσομπολιά δίνουν και παίρνουν για εκείνο το αγριοκόριτσο. Την «Πιτσιρίκα του Βάλτου» όπως της αποκαλούν, που τρέφεται με γογγύλια, ψάρια και μύδια από το βάλτο, που συμπεριφέρεται αλλόκοτα, που ξέρει να εξαφανίζεται όταν μυρίζεται κίνδυνο, όταν βλέπει από μακριά τις εφηβικές παρέες να βολτάρουν στις ακτές, ή όταν την αναζητούν οι κοινωνικές υπηρεσίες γιατί «πρέπει» να μεγαλώσει «σωστά».

Το βιβλίο αυτό είναι σχεδόν ένα μάθημα για το πώς είναι πλασμένος ο άνθρωπος, πώς είναι φτιαγμένος για να επιβιώνει στην αγκαλιά της φύσης, σαν ον ανεξάρτητο με πνεύμα ελεύθερο. Μοιάζει με ποίημα. Την νοιώθει την ποίηση παντού ο αναγνώστης.

Μπορεί η Κάϊα να είναι μόνη, αποξενωμένη -ορφανεμένη όχι από επιλογή αλλά γιατί εγκαταλείφθηκε στα έξι της χρόνια- και μπορεί να είναι αναγκασμένη να ψαρεύει και να σκάβει στις λάσπες για να βρει φαγητό, όμως η ενηλικίωση μέσα στη φύση την κάνει ευαίσθητη και σκληρή ταυτόχρονα, άφοβη απέναντι στη μοναξιά, επιφυλακτική ως προς τις συναναστροφές με τους ανθρώπους, αλλά με άσβεστη αγάπη για τα έμβια που την περιβάλουν.

Τα πλάσματα αυτά, μικρά ή μεγάλα, είναι ολόκληρος ο κόσμος της. Τα παρακολουθεί όλα και τα καταγράφει. Όλα τα όντα γύρω της. Ερευνά το πώς γεννιούνται, πώς ζουν, πώς πορεύονται στο φώς και στο σκοτάδι, πώς αναζητούν σύντροφο, πώς ζευγαρώνουν, πώς φέρονται όταν είναι ερωτευμένα, πώς μάχονται για την επιβίωση, πώς πέφτουν σε παγίδες, πώς πεθαίνουν.  Κάνει μια τεράστια συλλογή από δείγματα όλων των ειδών, από σπάνια κοχύλια και φτερά από πουλιά και καταγράφει με σημειώσεις κάθε μικρή λεπτομέρεια που τα αφορά.  Όλο αυτό γίνεται η περιουσία της και η προίκα της για τη ζωή.

Τα περίεργα πουλιά, τα έντομα, η αλμύρα, η άμμος, η μακρόστενη βάρκα της, το υγρό τοπίο του βάλτου, η φύση, είναι η ταυτότητά της, η γλώσσα της και η μάνα της.

Όταν ένας νεαρός από το χωριό γοητεύεται από την ομορφιά της ξεκινάει μια πλατωνική σχέση που έχει μέσα της όλα τα απαραίτητα συστατικά: Ο Τεϊτ νοιάζεται γι αυτήν, την φροντίζει, την προσέχει, μιλάνε για τη φύση και τα δώρα της, την μαθαίνει γραφή και ανάγνωση.  Αυτός γίνεται ολόκληρος ο κόσμος της. Ο κόσμος της που καταρρέει όταν εκείνος φεύγει για σπουδές και τον χάνει, παρά τις υποσχέσεις που της είχε δώσει ότι θα επιστρέφει συχνά για να βλέπονται.  Η απογοήτευση την σημαδεύει και την καθορίζει και στη συνέχεια της ζωής της. Η αγνή της καρδιά γίνεται κομμάτια.

Επιστρέφει απελπισμένη στην απόλυτη μοναξιά της. Διαβάζει ποίηση. Απαγγέλει στους γλάρους. Ο μόνος με τον οποίο ανταλλάσσει μία κουβέντα είναι ο Σάλτας με το μικρομάγαζο που προμηθεύει τους περαστικούς με βασικά αγαθά και βενζίνη για τις βάρκες. Η ύπαρξη του Σάλτα και της γυναίκας του στο βιβλίο είναι το πολιτικό σχόλιο της Owens ως προς την κατάσταση στις ΗΠΑ εκείνη την εποχή. Είναι η εποχή όπου οι φτωχοί λευκοί μαστίζονταν από αλκοολισμό, από ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, αναλφαβητισμό και μισαλλοδοξία.   Η εποχή που οι μαύροι ζουν ως παρίες της κοινωνίας. Ο Σάλτας είναι έγχρωμος, κάτοικος της περιοχής των εγχρώμων και οριακά αποδεκτός μιας και κάνει κάποια «δουλειά». Τη δουλειά αυτή όμως την κάνει έξω από το χωριό. Εκεί σε μια εσχατιά, πάνω σε μια ξύλινη εξέδρα έχει «το μαγαζί» του.  Στον Σάλτα η Κάϊα πουλάει τα μύδια που ξεθάβει από το βάλτο κι έτσι επιβιώνει. Εκείνος την συμπονάει και τη βοηθά, έχουν μια ιδιαίτερη επικοινωνία, σαν οι απόκληροι να μιλούν δική τους γλώσσα.

Όμως η ανάγκη της νεαρής Κάϊα για επικοινωνία με τους ανθρώπους είναι ακατανίκητη.  Ο περιζήτητος γόης του χωριού Τσέις Αντριους, ομορφονιός και από εύπορη οικογένεια την περιτριγυρίζει και της προκαλεί πρωτόγνωρα συναισθήματα. Έχει την εντύπωση ότι ο Τσέις θα γίνει η αιτία να ξεφύγει από το βάλτο και να κάνει μια «κανονική» ζωή.  Απογοητεύεται για δεύτερη φορά.  Οι υποσχέσεις του ήταν κάλπικες.  Παντρεύεται κάποια άλλη, αλλά συνεχίζει να θέλει να την πλησιάζει.

Όταν ο Τσέις βρίσκεται νεκρός στο βάλτο τα πράγματα παίρνουν άσχημη τροπή γιατί η Κάϊα είναι εύκολο να στοχοποιηθεί από το χωριό.  Όλα όσα ξέρει, τα έχει μάθει από τη φύση. Ξέρει να προστατεύεται, ξέρει να κάνει το θυμό της αποστροφή, ξέρει να παλεύει, αλλά παραμένει η «απόβλητη» κι εύκολα θα οδηγηθεί από το βάλτο της, στην παγωμένη αίθουσα ενός δικαστηρίου, κατηγορούμενη για έγκλημα.

Παραμένει ψύχραιμη, νοσταλγεί τη συλλογή της, τον βάλτο της, τα βρύα, τους γλάρους, το καλύβι της, ενώ ο χαμένος αδελφός της ο Τζόντι, έχει επανεμφανισθεί στη ζωή της.  Η ζωή κάνει τον κύκλο της και σε μια από αυτές τις επαναλαμβανόμενες περιστροφές ο Τέιτ, ο παιδικός της φίλος έχει επίσης επιστρέψει στη ζωή της. Του οφείλει πολλά και κυρίως το γεγονός ότι κατάφερε να διαβάζει και να γράφει. Να φθάσει να κάνει βιβλίο όλη της την αγάπη για τη φύση.  Να φθάσει να βάλει τις λέξεις της σε σειρά.

Η Owens δεν την παρουσιάζει παντοδύναμη. Δείχνει ένα κορίτσι με αδυναμίες.  Η γυναικεία της φύση πάντως παραμένει ως το τέλος με το παραπονιάρικο συναίσθημα της «εξαπάτησης» καθώς ο Τέιτ ήταν εκείνος που την είχε εγκαταλείψει πριν από χρόνια όταν γεμάτος όνειρα έφευγε για τις σπουδές του.  Όμως τα βιβλία που της έστελνε και ο χαρακτήρας που τη βοήθησε να γίνει έδειξαν στην Κάϊα ότι στα ανθρώπινα χαρίσματα που τόσο αγνοούσε μεγαλώνοντας, ανήκει και η συγχώρεση που μπορεί μια χαρά να συνταιριάξει με την επιμονή που είχε κληρονομήσει από τη φύση. Τα μαθήματα που έχει πάρει από τα πλάσματα της φύσης της είναι χρήσιμα σε όλη της τη ζωή. Το πώς τα θηλυκά έντομα σκοτώνουν τους εραστές τους, το πώς οι γλάροι κλαίνε όταν χάνουν τα μικρά τους, όλα έχουν μια εξήγηση, μια αναφορά στην ανθρώπινη ύπαρξη, κι έναν ρυθμό, όπως τα ποιήματα.

Μαίρη Σάββα

Europa Nostra. Κληρονομιά και νεο αίμα

Δεν είναι ένα απλό πολιτιστικό event αυτό που διοργανώνεται στο Ηρώδειο την Κυριακή 16 Ιουνίου.  Είναι μια διπλή βράβευση που τιμά την ιστορική κληρονομιά, αλλά και ταυτόχρονα ενθαρρύνει το "νέο αίμα"  να δουλέψει για τη διατήρηση μιας περιουσίας ανυπολόγιστης αξίας, που -ακόμα τουλάχιστον- ανήκει στους Έλληνες.

Αυτό μαρτυρά η πρόσκληση σε παιδιά-μαθητές, του Πειραματικού Μουσικού Σχολείου Παλλήνης, να παίξουν μουσική απο τη σκηνή του Ηρωδείου πλάι στον Πλάθιντο Ντομίνγκο, τη Μαρία Φαραντούρη, τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, το Διονύση Σαββόπουλο και άλλους καλλιτέχνες, για ένα σκοπό που στέκεται μακριά απο τη μίζερη πραγματικότητα.  Έτσι επιβεβαιώνεται η ρήση "το Μέσον είναι το Μήνυμα" με τον καλύτερο δυνατό τρόπο....

Η εκδήλωση που έχει τίτλο "Ανθρωπος και Φύσις.  Από τον Όμηρο στον Ελύτη" σκηνοθετείται απο την Λυδία Κονιόρδου και  θα πραγματοποιηθεί  στο πλαίσιο του επετειακού συνεδρίου της Europa Nostra  (13-16 Ιουνίου) με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και σε συνδιοργάνωση με την Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού και θα την παρακολουθήσουν, η  Επίτροπος  Εκπαίδευσης, Πολιτισμού, Πολυγλωσσίας και Νεολαίας, Ανδρούλα Βασιλείου καθώς και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Στην τελετή απονομής των Βραβείων Ευρωπαϊκής Πολιτισμικής Κληρονομιάς 2013, θα τιμηθεί (στην κατηγορία Συντήρηση) το κεντρικό κτίριο των Προπυλαίων της Ακρόπολης, αλλά και η Επιτροπή Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως με το Βραβείο Συνολικής Προσφοράς.  

Δεν είναι η πρώτη φορά που μαθητές Μουσικών Σχολείων συμμετέχουν σε μια τέτοια διοργάνωση και είναι σίγουρο οτι καμμιά άλλη εκπροσώπηση δεν θα ήταν πιο ουσιαστική και πιο εύστοχη, απο παιδιά 14-17 ετών που με τις νότες τους μπορούν να δείξουν οτι το αύριο δεν μπορεί να είναι τόσο μαύρο....

Καλό θα είναι οι κυβερνώντες μας να το σκεφτούν διπλά και τριπλά, και να μην αφήνουν αυτά τα ιδιαίτερα σχολεία στην τύχη τους, γιατί είναι πολύτιμες κυψέλες ανθρώπινου δυναμικού, πολλά υποσχόμενου για το μέλλον της χώρας...

Πράσινη σκούφια και Πράσσειν άλογα

''Πόσα δένδρα κόπηκαν άραγε για να γίνει αυτό;'' αναρωτήθηκε η κοσκινοσκουφίτσα...

'' Αμάν πια με αυτήν την πράσινη παραμυθοανάπτυξη, κοκκινοσκούφα μου, φτάνει! Ελεος! Ας γίνει και κάτι! Εδώ ανοίγουν τα μάτια σου. Κοίτα:ιδέες και προτάσεις για πράσινη ζωή μέσα στην τσιμεντοπλατεία Συντάγματος!'', ακούστηκε η φωνή του λύκου που καραδοκούσε ώρες για να δει τη μικρή να περνάει.
''Και τί είναι αυτά τα μεγαλεία εδώ;'' ρώτησε εκείνη αμέριμνη όπως πάντα.

Ο λύκος την κοίταξε σαφώς υποτιμητικά. ''Καλά, τίποτε δεν έχεις ακούσει; Είναι ρούχα απο ανακυκλωμένα υλικά... Αλλά πού ΄να ξέρεις εσύ μια χωριατοπούλα, απο ανακυκλωμένες σκούφιες....''

''Ναι, αλλά βλέπω και ρούχα απο συνθετικό υλικό και απο πλαστικά. Είναι οικολογικό αυτό; Και μια τηλεόραση γνωστής μάρκας. Ανακυκλωμένο κι αυτό ε; Τι άλλα διαφημιστικά έχεις να μου δείξεις;'' ρώτησε η κοκκινοσκουφίτσα κουνώντας το κεφάλι.

''Δεν είναι διαφήμιση. Είναι νέος τρόπος ζωής! Το Green Design Festival πραγματοποιείται με τη μεγάλη χορηγία του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου συμμετέχει ο Δημος της Αθήνας καθώς και το Υπουργείο Περιβάλλοντος. “Βλέπει” την πόλη σαν ένα ζωντανό, διαδραστικό χώρο, φιλόξενο σε νέες ιδέες και παραγωγικές προτάσεις και συνεργάσθηκαν γι αυτό περίπου 150 σχεδιαστες!''

''Tί μου λες λύκε μου; Κι εγώ το πέρασα για διαφήμιση! Τί χαζή που είμαι. Να πάω να ρωτήσω εδώ τα παιδιά. Βρε παιδιά, του Ταμιευτηρίου είστε; Aυτού του Ταμιευτηρίου της κοινής ωφέλειας που λέει κι η γιαγιά μου; Eίναι δυνατόν να κάνετε τόσα έξοδα και να κόβετε τόσα δένδρα για να διαφημισετε τους ντιζάινερ της νέας εποχής; ''

''Ολα αυτά ανακυκλώνονται, μην ανησυχείς κοπέλα μου'' απάντησε ο ένας, ο πιο ξύπνιος. ''Θα ανακυκλωθούν μετά, αλλά τώρα κόπηκαν!'' είπε απότομα το κορίτσι και την αγριοκοίταξε ο ξύπνιος. ''Ασε που η γιαγιά μου θέλει να ξέρει τί τα κάνει το Ταμιευτήριο τα λεφτά της. Είναι και συνταξιούχος και μένει εκεί στην άκρη του δάσους''.

''Το Ταμιευτήριο επενδύει τα χρήματα όπου αυτό αποφασίσει. Κι αυτό εδώ που βλέπετε ήταν μια καλή επιλογή. Εσάς δεν σας αφορά, ούτε της γιαγιά σας'', απάντησε ο ξύπνιος.

''Δεν είναι μόνο οικολόγος, είναι κι ευγενικός'' σκέφτηκε το κορίτσι συνειδητοποιώντας την άγνοιά της περι τα οικολογικά.

''Α, μια ωραία κουμούλα με χώμα σκεπασμένη με χλοοτάπιτα. Και τί ωραία παγκάκια'', ψιθύρισε η κοκκινοσκουφίτσα. ''Τα έφτιαξε η τάδε ανακυκλωτική εταιρεία και τα εκθέτει εδώ'', ακούσθηκε πάλι η φωνή του λύκου.

''Μην είσαι οπισθοδρομική, μικρούλα! Το design, είναι ρήμα, δράση, ενέργεια. Υποδηλώνει το μέλλον, αλλά αφορά το σήμερα και τις δυνατότητές μας ως μονάδες, ως κοινότητες, ως μέρος του πλανήτη μας'', είπε ο κακός ο λύκος εντυπωσιάζοντας την.

''Εκείνο το μοντελάκι εγώ δεν το φοράω για να βγάλω την κοκκινη σκούφια μου'', αντέδρασε εκείνη.

''Ούτε αυτό, που δεν πέτυχε ως πάτωμα και προσπαθείς να μου το πλασάρεις ως ντιζάιν ανακυκλωμένης τουαλέτας, για να μου τη φορέσεις στην περίπτωση που το πάω για Σταχτοπούτα....'', επέμεινε.

''Τις γλαστρούλες γιατί τις έβαλες στην οροφή, πάνω απο τα ξύλα;'' ρώτησε το λύκο κι εκείνος με ύφος περίτεχνο απάντησε ''H πράσινη στέγη αποτελεί κυρίαρχο χαρακτηριστικό του χώρου. Σχεδιάστηκε από μια εταιρία αρχιτεκτονικής τοπίου και αποτελεί μια πρόταση που με τη χρήση μεσογειακών και ενδημικών ειδών, με σκοπό τον εμπλουτισμό της βιοποικιλότητας και τη δημιουργία βιώσιμων οικοσυστημάτων, ανακαλεί την πολυπολιτισμική ανθρωπογεωγραφία ενός σύγχρονου αστικού τόπου......''

''Λύκε μου , Λύκε μου, μη μου λες άλλα!'' έκραξε το καημένο κορίτσι.
''Φεύγω για τη γιαγιά μου τρέχοντας. Με παραμύθιασες καλέ πώς μου τα λές έτσι; Αυτό λέγεται ''πράσινος αυτισμός'' λύκε μου αγαπημένε. Εγώ την σκούφια μου δεν την βάφω πράσινη!
Εγώ αγαπώ το δάσος που ξέρω, τα φυτά που είναι στο χώμα, τα λουλούδια που δεν είναι φυτεμένα στις τσέπες μιας κουρελούς που κρέμασες κακόμοιρε στον τοίχο και στην ταράτσα, για να μου κάνεις τον έξυπνο πρασινο-επιστήμονα!
Αγαπώ τις φυλλωσιές που με κρύβουν όταν με κυνηγάς, αλλά τώρα σε βρίσκω τόσο παραμυθιασμένο που σε λυπάμαι δύστυχε! Το πίστεψες το πράσινο παραμύθι.....''

Εικόνες ντροπής στο Λαγονήσι

Το σημερινό μας παραμύθι δεν έχει δράκο. Ενας λύκος μόνο, ισχνός και αδύνατος είχε κατέβει τελευταία απο το Πάνειο Ορος, έφυγε όμως κι αυτός τρέχοντας, απογοητευμένος απο τον ''πολιτισμό'' των ανθρώπων, όταν αντίκρυσε την κατάσταση αυτή.

Μάταια έψαχνε την κοκκινοσκουφίτσα. Στη θέση της, οργισμένοι κάτοικοι που έβλεπαν τα σκουπίδια τους μια εβδομάδα τώρα στο ίδιο σημείο, περίμεναν απο τις τοπικές αρχές να κάνουν το αυτονόητο....
Ούτε τα ίδια τα σκουπίδια δεν μπόρεσαν να περιμένουν άλλο..... Ξεχείλισαν. Βγήκαν απο τους κάδους τους, απλώθηκαν στο δρόμο, και τον έκλεισαν. Να μην μπορεί να περάσει κανείς.
Κάποια κυρία τηλεφώνησε αλαφιασμένη στους αρμόδιους.

''Δεν μπορώ να πάω στο σπίτι μου'' τους λέει. Μια κοπέλα ευγενική είναι η αλήθεια, είπε πως θα το μεταφέρει εκεί που πρέπει.

Ύστερα και άλλοι, που δυσκολεύτηκαν απο τη διακοπή της κυκλοφορίας στο δρόμο, άρχισαν να παραπονούνται στους αρμόδιους

Μετά απο ώρα, η κυρία βρήκε στο τηλέφωνο έναν απο αυτούς.

''Μα τους είχα πει να περάσουν να τα μαζέψουν'' απάντησε ο αρμόδιος.



''Πότε τους το είπατε; Περνάνε μόνο μία φορά την εβδομάδα αν το θυμηθούν''
''Μα τους είχα πει να περνάνε δύο φορές. Καλά που μου το λέτε να τους κάνω παρατήρηση'' , είπε εκείνος αυστηρά.

''Παρατήρηση;;;;; Γιατί δεν περνάνε κάθε μέρα; Τί θα λέγατε να μειωθούν τα δημοτικά τέλη που εισπράτετε, ώστε να ανταποκρίνονται στις λιγοστές ημέρες των υπηρεσιών σας;'' ρωτά εκείνη.


''Ελάτε τώρα, μην μου συγχύζεστε! Οταν μαζεύονται σκουπίδια να μου τηλεφωνείτε να στέλνω κάποιον. Γι αυτό είμαστε εδώ, εμείς'', την διαβεβαίωσε εκείνος.


''Α, γι αυτόόόό είστε εδώωωω. Χρειάζομαι λοιπόν 'μέσο'... Δεν κάνει κάποιος αυτή τη δουλειά; Γιατί να περνάει τη μέρα του σφουγγαρίζοντας την άσφαλτο μπροστά στο δημαρχείο σας, τις ταβέρνες και την κεντρική σας πλατεία;''
ρώτησε εκείνη με παράπονο.

Την ώρα που έλεγαν αυτά, ο καημένος ο λύκος, έψαχνε γωνιά για να κρυφτεί.



Η ρεματιά δίπλα στο δρόμο, κάτω απο το γεφυράκι, δεν ήταν όπως την ήξερε απο παλιά.
Μπάζα, σκουπίδια, πλαστικά, μπουκάλια και άλλα δείγματα ''ανθρώπινου πολιτισμού'' είχαν αλλοιώσει τα γνώριμα γι αυτόν μέρη. Καλά εντάξει, κοκινοσκουφίτσα δεν υπήρχε. Μα ούτε η αλεπού, ούτε οι σκαντζόχοιροι, ούτε οι χελώνες που έβλεπαν κάποτε, όταν ήταν παιδιά, αυτοί που τώρα είχαν βγει στο δρόμο παρέα με τα σκουπίδια τους.


Ενας πρώην βιότοπος έχει πλέον καταστραφεί. Θαυμάστε τα έργα!

Ο ταπεινός λύκος σκέφτηκε οτι λάθος έκανε που κατέβηκε κατα δω...
Τί γυρεύω εγώ, ενας λύκος μαύρος και ισχνός, σε κοτζάμ Σαρωνικό Δήμο; Αυτοί εδώ είναι πολιτισμένοι. Σε λίγο θα έχουν ''κυβερνήτες''. ''Καλύτερα να πάρω πάλι τα βουνά'', ψιθύρισε και τράβηκε βόρεια...

αληθινό παραμύθι σκεπασμένο με χώμα

Για άλλη μια φορά παρακολουθούμε από τον καναπέ μας μια τρομερή συμφορά. Μια ολοκληρωτική καταστροφή με εικόνες που δεν μπορείς να αντέξεις. Και πιο δυσβάσταχτες νομίζω είναι οι αλήθειες που κρύβονται πίσω από τις δακρύβρεχτες και φιλάνθρωπες λέξεις.

Ο Εγκέλαδος με ένα νεύμα του καταράστηκε τη γωνιά εκείνη του δυτικού ημισφαιρίου. Είναι η Αϊτή των 480.000 δούλων που κερδίζουν την ανεξαρτησία τους από τους Γάλλους το 1804, (έγινε η πρώτη ανεξάρτητη Δημοκρατία Αφροαμερικάνων και το μόνο κράτος που γεννήθηκε μετά από επιτυχημένη επανάσταση των δούλων) από τότε ζουν με τα βουντού να τους θυμίζουν την καταγωγή τους. Εκείνος ο τόπος των εξωτικών καρτ ποστάλ και των χολιγουντιανών διακοπών, δεν υπάρχει πια.


Κι ενώ κάποτε το λαμπερό Χόλυγουντ βιντεοσκοπούσε εξωτικές σκηνές ντυμένες με τοπική μουσική εξωραΐζοντας την αμερικανική κατοχή του στρατηγικού αυτού σημείου της γης, οι αϊτινοί πεινούσαν.

Ανθρώπινα ράκη με κομμένα σώματα και λαβωμένες ψυχές και παιδιά χωρίς γονείς, κυκλοφορούν τώρα στους δρόμους, τρώγοντας το χώμα της ίδιας της γης. Της γης αυτής, που για τους ‘’μεγάλους’’ είχε λέει σημασία ‘’Στρατηγική’’. Ας γελάσω! Λέτε να έχει άλλη γεύση το χώμα της ‘’στρατηγικής’’ γης;

Επειδή τα παραμύθια με τους συμβολισμούς τους τα έχουν πει όλα, θα επιμείνω ότι το χώμα έχει ίδια γεύση στο Μπενίν της Αφρικής και στην Αϊτή της στρατηγικής σημασίας. Αυτό το νησάκι με το τροπικό κλίμα απέναντι στην Κούβα, που βρέθηκε, είναι η αλήθεια, στο μέσον της διαδρομής των πλοίων που κάνουν δρομολόγια από τη Νέα Υόρκη ως τη Διώρυγα του Παναμά το έστυψαν σαν λεμονόκουπα αυτοί που βρήκαν εύκολη δουλειά το να διαφθείρουν φτωχούς κι αδύναμους ανθρώπους. Δικτατορίσκοι κάθε είδους ανακάλυψαν εκεί ένα ανήμπορο σώμα δέκα εκατομμυρίων ψυχών…..

Έτσι ήλθε και ο Εγκέλαδος και τα αποτέλειωσε όλα. Πριν χτυπήσει αλύπητα με τα εφτά ρίχτερ του, αυτό το νησί κρατούσε τα σκήπτρα της παιδικής θνησιμότητας στη Δύση και το AIDS θέριζε μεγάλους και μικρούς. Τα βουντού δεν κατάφεραν να απωθήσουν τα χειρότερα. Οι φωτισμένες διακυβερνήσεις της Δύσης μπορούν τώρα να δείξουν την ‘’θλίψη’’ τους με τη ‘’φιλάνθρωπη ‘’ στάση τους……

Άραγε οι πρώην κατέχοντες αυτό το φτωχό, ανήμπορο και κατεστραμμένο μέρος του κόσμου (ΗΠΑ, Γαλλία, Μ.Βρετανία, Καναδάς) θα στείλουν τις πολυεθνικές τους που κάποτε άρμεγαν τα κακαόδενδρα, τα ορυχεία χρυσού, αλλά και τις δυνάμεις αυτού του λαού, να ξαναφτιάξουν τη χώρα; Μπά! Μου είπε κάποιος, αυτοί οι άνθρωποι δεν χρησιμεύουν πια σε κανέναν….
...........................Το βρήκα συγκλονιστικό….

Εψαξαν, έψαξαν, αλλά δεν τη βρήκαν τη λύση!!!


Και το άφησαν και πάλι επάνω μας. Ας κάνουμε ό,τι μπορούμε...
Σε μια Αθήνα κατάφωτη, αλλά με πολλή φτώχεια και πολλά σκουπίδια στους δρόμους....

Μύθος η φωτιά

Κάποιος μύθος λέει, οτι ο κόσμος θα τελειώσει με τη φωτιά. Οτι η φωτιά θα καταπιεί κάποτε τα πάντα, τα ζώα, τους ανθρώπους, τη φύση, ό,τι υπάρχει γύρω μας. Κί έτσι θα χαθούν κάποτε όλα. Ισως για να αναγεννηθούν σε άλλες ζωές, ίσως και όχι.



Μα θαρρώ είναι λογικό. Άν η φωτιά καταπιεί τη φύση, τότε δεν θα υπάρχει τίποτε στη γη. Και σίγουρα δεν θα υπάρχουν ''περιουσίες'' που όπως ακούσαμε σήμερα -και μείναμε εμβρόντητοι- απο επίσημα χείλη, αποτελούν λέει και ''προτεραιότητα'' μαζί με τις ανθρώπινες ζωές.

Τί έκπληξη! Σε πρώτη προτεραιότητα ο άνθρωπος και η περιουσία του. Οχι το οξυγόνο του, ούτε η ζωή η ίδια πάνω στη γη...

Δεν θα πω άλλα, γιατί μολονότι ζω κάτω απο ένα βουνό, η ανάσα είναι πλέον στα μέρη μας είδος πολυτελείας.....

Τόπος πολιτισμού αντί σκουπιδιών!

Λίγη σκόνη απο μαγεία παραμυθιού έριξε μια όμορφη βραδιά, η αγαπημένη φίλη, παραμυθού και συνοδοιπόρος Μαρία Παπανικολάου, στο Οβριόκαστρο Κερατέας. Γαλήνεψε τις ψυχές μας με τα λόγια της. Μας γέμισε ελπίδα για το αύριο. Μας θύμισε οτι ''Η γη είναι το πιο αναγκαίο πράγμα''. Γιατί στα μέρη αυτά, που κατοικήθηκαν απο τα χρόνια της Μυκηναϊκής Εποχής, στις μέρες μας, οι κάτοικοι ξαγρυπνούν περιμένοντας....

''Δυστυχώς δεν έχουμε τη δυνατοτητα να το απολαύσουμε. Αύριο θα πέφτουν πιθανώς και εδώ δακρυγόνα'' μας είπε με ανήσυχο βλέμμα, ένα απο τα παιδιά που ήταν η ψυχή της διοργάνωσης των συναυλιών που έγιναν αυτές τις μέρες με την υποστήριξη του Δήμου Κερατέας, στο Οβριόκαστρο. Ο πόλεμος για τα σκουπίδια είναι μεγάλος, γιατί μεγάλα είναι και τα συμφέροντα.



Η Μαρία μαζί με τη Μυρτώ, ποζάρουν στο φακό του Γιώργου δίπλα στο αυτοσχέδιο ομοίωμα ενός Κούρου που μας καλωσορίζει στη γή του!. Πάνε πάνω απο 150 χρόνια τώρα, που ένας Κούρος βρέθηκε σε ανασκαφή στο Οβριόκαστρο, και τώρα καμαρώνει στο Μουσείο, με βλέμμα που λέει πολλές ιστορίες. Πόσοι άλλοι άραγε περιμένουν χρόνια τώρα, υπομονετικά για να δουν το αττικό φως! Σε αυτόν τον τόπο εγώ δεν είχα ξαναβρεθεί. Μαγεμένος μου φάνηκε, σα να περίμενε το παραμύθι της Μαρίας....

Χωμένοι μέσα στα βουνά και τις χαράδρες, μεσα σε άγρια βλάστηση, έχοντας στην μια μεριά τη Μακρόνησο και στην άλλη τα Μεσόγεια, συναντήθηκαν τα περασμένα βράδια αρκετοί καλλιτέχνες, που στήριξαν την προσπάθεια των κατοίκων, και γέμισαν με νότες και λέξεις το ευλογημένο μέρος και τα αυτιά όσων κατάφεραν να φτάσουν ως εκεί.

Μπράβο τους, όποια κι αν είναι η τελική έκβαση. Μπράβο και στους εθελοντές που δούλεψαν σκληρά για να στήσουν την υποδομή για να ξεκινήσει το Φεστιβάλ του Οβριόκαστρου. Μακάρι να γίνει θεσμός και να ακούσουμε και του χρόνου τα παραμύθια σου Μαρία!

Ναυάγια στα νερά μας

Με τη λέξη ’’Παυλίδης’’ που γι άλλους παραπέμπει στην παλιά ’’γλυκιά απόλαυση’’ της σοκολάτας και γι αλλους στο Γολγοθά των εκλογών, ξημεροβραδιάσθηκαν σήμερα πολλοί πολίτες.

Αυτό άλλωστε ήταν το χάπι της ημέρας που συνταγογράφησαν τα κανάλια, οι μαζικοί αλμπάνηδες ψυχοθεραπευτές της κοινωνίας μας. Ομως εμένα το βλέμμα μου σκάλωσε σε μια ειδηση που περασε στα πολύ ψιλά, σε εκείνα που δεν έχουν αξία στις μέρες μας: Ηταν σαν ένα κακό και σκοτεινό παραμύθι. Ελεγε λέει οτι εδώ και 60 χρόνια, μόνο στο βυθό του Σαρωνικού παραμένουν περίπου σαράντα ναυάγια μικρών και μεγάλων πλοίων. Μέσα απο τους τόννους σιδήρου στα ελληνικά νερά, υπάρχουν ακόμα διαρροές καυσίμων και λιπαντικών, τοξικά υγρά απο μπαταρίες, κι άλλες επικίνδυνες ουσίες. Επειδή μάλιστα οι διαρροές πολλές φορές δεν γίνονται ορατές στην επιφάνεια, η όποια προσπάθεια ανέλκυσης των ναυαγίων αυτών γίνεται με αργούς ρυθμούς.

Το πιο ενδιαφέρον είναι αυτό που πάντοτε στα ρεαλιστικά παραμύθια συμβαίνει. Για να υπάρξει δράση, πρέπει να υπάρξει συμφέρον. Ετσι λοιπόν οι αρχές, συνήθως επιδιώκουν να βγάζουν σε δημοπρασίες ή να αναθέτουν την ανέλκυση των κουφαριών που μπορεί να αποφέρουν οικονομικό όφελος απο την πώληση των υλικών τους. Τα άλλα .... στα αζήτητα!!! Τί να λέμε;
Για το ’’Ραμόνα’’ που επι δεκαετίες παρέμενε ημιβυθισμένο με το επικίνδυνο φορτίο του στην Πύλο;
Ή για εκείνο το πλοίο στην Στυλίδα που έμεινε πάνω απο δεκα χρόνια στο βυθό γεμάτο με αζωτούχα λιπασματα, υπερτρέφοντας το ζωικό βασίλειο και τα φύκια του Μαλιάκού, εγκυμονώντας τερατογεννέσεις;
Μήπως για εκείνο του γερμανικού πολεμικού ναυτικού που βρίσκεται ακόμα στα ανατολικά νερά της Αίγινας χωρίς να συγκινεί πλέον τους ευαίσθητους στα θέματα περιβάλλοντος γερμανούς εταίρους μας ,που είχαν υποσχεθεί μεταπολεμικά να βοηθήσουν;
Μήπως ακόμη και για τον Βρετανικό, για τον οποίο πολύς ο λόγος, εκεί στα ανοιχτά της Τζιάς, απέναντι απο το ναό του Ποσειδώνα;
Ή μήπως για τα μικρότερα πλοία που βυθίστηκαν στο στόμιο του Πειραιά, εκεί στα στενά της Σαλαμίνας, φτιάχνοντας ένα σούπερ-θριλερικό σκηνικό για τον ταξιδιώτη; Ενας σκουπιδότοπος στην κύρια θαλάσσια είσοδο της χώρας.
Quelle Image!!!


Καλά κάνουν και φωνάζουν οι σαντορινιοί για το Sea Diamond. Σαν την πριγκίπησα που η κακιά μάγισσα την έχει κλεισμένη στο υπόγειο του πύργου όμως, αναγκάζονται να δεχθούν τη μοίρα, γιατί τα συμφέροντα είναι ισχυρότερα απο τη φωνή τους.
Ομως δεν είναι μόνο δική τους η κληρονομιά του κουφαριού. Είναι βαρύ το σαπισμένο σιδερικό, για όλους μας...