Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011

Δώρο στο Μέγαρο

Εμαθα κι εγώ οτι το Δημόσιο ''εξυπηρετεί'' δανειακά το Μέγαρο Μουσικής και είπα κι εγώ να σπεύσω!!!!
Πάω λοιπόν αύριο πρωί πρωί να ζητήσω κι εγώ ''εξυπηρέτηση'' επειδή ένα ζόρι το τραβάω κι εγώ η Παραμυθού. Θα πάω λοιπόν, γιατί κι εγώ τον πολιτισμό διαδίδω και το δικαίούμαι το δωράκι μου !

Μπορεί να περικόπτονται μισθοί και συντάξεις, αλλά ο Πολιτισμός είναι πολιτισμός. Κι αν μια κοινωνία μένει προσηλωμένη στον πολιτισμό της, όλα καλά θα πάνε. Διότι γιατί ζει μια χώρα; Για την περηφάνεια της, την ιστορία και τον πολιτισμό της. Για να κυκλοφορούν οι πολίτες της με το κεφάλι ψηλά, κι ας είναι το στομάχι άδειο, τα παιδιά χωρίς σχολεία, τα σπίτια χωρίς θέρμανση, οι συνταξιούχοι χωρίς αξιοπρέπεια και οι εργαζόμενοι χωρίς αύριο....

Το δημόσιο μπορεί να μην τους πληρώνει στους πολίτες, τις οφειλές που χρονίζουν, μπορεί να μην πληρώνει ούτε αποζημιώσεις στους απολυμένους, μπορεί να θέλει να μας τα πάρει απο παντού με παράλογους και υπερβολικούς φόρους, αλλά ο Υπουργός Οικονομικών, με διάταξη που εισήγαγε στο φορολογικό νομοσχέδιο, ορίζει οτι το κράτος αναλαμβάνει να αποπληρώσει δάνειο ύψους 95 εκ Ευρώ που έχει δοθεί από την Εθνική Τράπεζα στο Μέγαρο Μουσικής.

Διότι κύριοι, αυτός είναι ο προορισμός της Τράπεζας. Εχει μία ευθύνη για τη διάσωση του γοήτρου και του ''περήφανου'' πολιτισμού της χώρας αυτής. Βεβαίως, τα ποσά που θα κληθούν να πληρώσουν οι φορολογούμενοι δεν είναι μόνο 95 εκ Ευρώ, όπως ειπώθηκε, καθώς δεν έχουν υπολογιστεί οι τόκοι. Το δάνειο έχει εικοσιπενταετή διάρκεια με εξαετή περίοδο χάριτος για την αποπληρωμή κεφαλαίου. Πολιτισμένα πράγματα.

Τί είπες Κοκκινοσκουφίτσα; Οτι το Μέγαρο ήταν δωρεά ιδιώτη προς το Κράτος; Γιατί δεν το λές αυτό στο υπουργείο των Οικονομικών Κοκκινοσκουφίτσα μου και στον κ.Παπακωνσταντίνου; Ετσι είναι οι δωρεές στο δικό μας παραμύθι μικρή μου. ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ.

Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2011

''Αγανακτήστε''

Τα παραμύθια της Χαλιμάς, είναι πενιχρά μπροστά σε αυτά που ακούμε σήμερα. Τα σκοτεινά και καταθλιπτικά, που τελικά μπορεί και να καταφέρουν να μας κοιμήσουν, να μας βάλουν σε μονοπάτι μονόδρομο που δεν έχει επιστροφή. Η Σεχραζάτ χρησιμοποίησε κάποτε το παραμύθι για να αντισταθεί. Το έκανε εργαλείο στα χέρια της. Εμείς για την ώρα, μόνο ακούμε.

Ξυπνήσαμε λοιπόν ένα πρωί, πριν καιρό, και μας είπαν ''πτωχεύσατε''. Απο τότε δεχόμαστε το ένα χτύπημα μετά το άλλο. Σφαλιάρες, χαστούκια, μέχρι και ακρωτηριασμούς αναγκαζόμαστε να υποστούμε. Μας είπαν ''κλέφτες'', ''ψεύτες'', ''λαμόγια'', ''απατεώνες της Ευρώπης'', μας ξεφτίλισαν την Αφροδίτη μας, εκείνη της Μήλου, μας άδειασαν τις τσέπες, μέχρι και τα νησιά μας, τη θάλασσά μας, το έδαφος κι ότι βρίσκεται κάτω απο τα πόδια μας, και τα σπίτια μας θέλουν να παραδώσουμε για λίγα ευρώ.

Βέβαια βρήκαν βοήθεια, στήριξη, και δεκανίκι γερό, εκείνους που εμείς εμπιστευθήκαμε για να οδηγήσουν τη χώρα. Μερικοί μάλιστα πρωτοστατούν σε αυτόν τον ιδιότυπο τζιχάντ, και χύνοντας στις κάμερες κροκοδείλια δάκρυα για να συμπαρασταθούν στο δράμα του δοκιμαζόμενου πολίτη, ταυτόχρονα κατάφεραν να γίνουν πρωτοπαλίκαρα με τις προτάσεις και τις πολιτικές τους για τον ''εξαγνισμό της χώρας'' σα να δίνουν εξετάσεις στον ύψιστο για να μπουν στον Παράδεισο.
Μάταια ψάχνει κανείς μια σπίθα. Κάπου την είδε περαστική το μάτι μου σε μια γαλλική εφημερίδα. Το βιβλίο ενός 93χρονου με τίτλο ''Indignez - vous'' (''Αγανακτήστε'') κάτι μου είπε. Το έψαξα. Το βρήκα. Δεν είναι πάνω απο 40 σελίδες. Σαν μια προκήρυξη ιδεών. Το έγραψε κάποιος που έζησε και είδε πολλά. Ο Στεφάν Εσέλ, ένας γλυκός παππούς σήμερα, υπήρξε πράκτορας στις μυστικές υπηρεσίες και αντιστασιακός την εποχή του Ναζισμού. Το έχει μέσα του, λοιπόν, και ήταν θέμα χρόνου να το βγάλει, αφότου επέζησε απο το στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπουχενβαλντ, όπου κάποτε τον έστειλαν. Τώρα μας θυμίζει οτι ''κινητήριος δύναμη της αντίστασης είναι η αγανάκτηση''.

Ζητεί απο όλους να εξεγερθούν και να υπερασπιστούν δυναμικά τις ''κοινωνικές αξίες της σύγχρονης δημοκρατίας''. Να απορρίψουν την ''εγωιστική'' δύναμη του χρήματος. Να πουν ''οχι'' στην παντοδυναμία των αγορών. Να αγανακτήσουν, για να αλλάξει επιτέλους η κοινωνία.
Αυτό το μικρό προσκλητήριο που γράφτηκε για να καλέσει την κοινωνία σε μια ειρηνική εξέγερση, ξεσήκωσε τους γάλλους. Εμάς δεν θα μας σηκώσει απο τον καναπέ;

Η Γκεστάπο που τον είχε στείλει στο στρατόπεδο συγκέντρωσης το 1944, δεν εγνώριζε οτι ο Εσέλ, θα γινόταν αργότερα ένας απο τους κύριους συντάκτες της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωματων του Ανθρώπου του ΟΗΕ. Αλλά και τώρα, κανείς δεν θα περίμενε να ακούσει τέτοια λόγια ''ανυπάκουα και καθόλου φρόνιμα''απο έναν παππούλη που έδειχνε να έχει αποσυρθεί.

''Η νομιμότητα των αξιών είναι πολύ πιο σημαντική απο τους νόμους του κράτους. Οφείλουμε να σεβόμαστε τη Δημοκρατία, αλλά όταν κάτι είναι νόμιμο χωρίς νομιμότητα, πρέπει να διαμαρτυρόμαστε, να αντιστεκόμαστε και να δείχνουμε ανυπακοή''. Σαν νερό δροσερό, τα λόγια του στον διψασμένο έλληνα. Τον ξεπλένει, του αφαιρεί τις ενοχές και μπορεί να τον ξεσηκώσει. Ισως.

Δευτέρα 31 Ιανουαρίου 2011

Σούμπερτ. Ενας ρομαντικός

Στα λίγα χρόνια της ζωής του, μόλις τριάντα έζησε, έκανε αρκετά για να μεγαλουργήσει και να μείνει στο πάνθεον των αθανάτων της μουσικής. Ο Franz Peter Schubert γεννήθηκε σαν σήμερα το 1797 στη Βιέννη.

Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος μουσικής κι έτσι ο Franz συνήθισε απο μικρός να ακούει. Γρήγορα άρχισε να συνθέτει. Την ώρα που άλλα παιδιά έπαιζαν με παιχνίδια εκείνος έπαιζε με τις νότες βάζοντας και βγάζοντάς τις απο το πεντάγραμμο. Σπούδασε παιδαγωγικά και για τέσσερα χρόνια δίδαξε,όμως κάτι άλλο αναζητούσε στη ζωή του, ώσπου αποφάσισε να ασχοληθεί αποκλειστικά με την μουσική και να εγκαταλείψει τη δουλειά του.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1810, το όνομά του άρχισε να γίνεται γνωστό. Τα πρώτα του έργα είχαν επιτυχία, αλλά η συνύπαρξη στην ίδια πόλη με τον Beethoven επισκίαζε πάντα την παρουσία του Schuberτ. Τελικά το κοινό αλλά και οι ομότεχνοί του, τον παραδέχθηκαν, παρά το νεαρό της ηλικίας του, δίνοντάς του μια θέση στους μουσικούς μέντορες της Βιέννης.


Συνέθεσε σονάτες, συμφωνίες, όπερες, μουσική δωματίου και πάνω από εξακόσια lieder, τα οποία τον καθιερώσανε ως τον κύριο εκπρόσωπο της ρομαντικής μουσικής τού είδους.

Τα τελευταία έξι χρόνια τής ζωής του έπασχε από σύφιλη, γεγονός που επηρέασε αρνητικά την ψυχολογία του αλλά όχι και την δημιουργικότητά του. Το τελευταίο έργο του, η όγδοη συμφωνία, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ -γι’ αυτό και έμεινε στην ιστορία ως η ημιτελής συμφωνία. Ο θάνατος τον βρήκε στις 19 Νοεμβρίου 1828.

Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2011

Λέξεις που γιατρεύουν



Καληνύχτα, λυπημένε Αδερφέ μου,
αν τύχει να δεις ένα μεγάλο αστέρι
είναι που θα σε συλλογίζομαι
καθώς θ' ακουμπήσεις τ' όπλα σου στη γωνιά θα ξαναγίνεις ένα σπουργίτι.
Κι όταν σου πουν να με πυροβολήσεις χτύπα με αλλού μη σημαδέψεις την καρδιά μου.
Κάπου βαθιά της ζει το παιδικό σου πρόσωπο.
Δεν θα' θελα να το λαβώσεις.

Τάσος Λειβαδίτης

Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2011

Αη Βασίλης εναντίον υποτέλειας!

Πριν ανοίξει καλά-καλά τα μάτια του, έτρεξε μισοκοιμισμένος στο σαλόνι. Κοίταξε γύρω του, μα τίποτε δεν έδειχνε οτι ο Αη Βασίλης πέρασε απο εδώ....

Ο Γιαννάκης κάθισε κατσουφιασμένος στον καναπέ και βυθίστηκε σε μαύρες σκέψεις. Μήπως στο γράμμα του είχε ζητήσει κάποιο δώρο δυσεύρετο και ακριβό; Μήπως δεν ήταν και τόσο καλό παιδί τη χρονιά που πέρασε; Ακουσε τη μεγάλη του αδερφή να μιλά ψιθυριστά με το μπαμπά στην κουζίνα. '' Δεν τα έμαθες τί έγινε φέτος;'' της λέει.


''Τί συνέβη μπαμπά; τελικά, μύθος ο Αη Βασίλης!'' διαπίστωσε εκείνη κυνικά.
''Οχι, δεν είναι αυτό. Αλλά κι αν ακόμη ήταν μύθος, κάποιοι προσπάθησαν να μας τον αρπάξουν!'', της λέει ο μπαμπάς.

''Να τον αρπάξουν; Ποιοί είναι αυτοί οι απαίσιοι που θα τολμούσαν κάτι τέτοιο;'' ρώτησε σοβαρά το κορίτσι.
''Ακουσε λοιπόν. Οι πύλες του Διαδικτύου, τα τηλεοπτικά κανάλια και οι εφημερίδες, το έλεγαν εδώ και μέρες. Ηταν μια απειλή που έπιασε τελικά. Ελεγαν οτι οτιδήποτε αποτελεί πλούτο σε αυτή τη χώρα, οτιδήποτε χαρίζεται, δωρίζεται, ανήκει, ή κερδίζεται απο τους πολίτες, θα κ α τ α σ χ ε τ α ι !!!!!''

''Τι θα πει κατάσχεται;''
''Θα πει οτι το αφαιρούν, το παίρνουν, μας το στερούν, σε τελική ανάλυση μας το κλέβουν!!!'', εξήγησε ο μπαμπάς θυμωμένα.

Ο Γιαννάκης έπεσε απο τα σύννεφα. Αυτό που φοβόταν είχε συμβεί. Οι κακοί του ΔΝΤ είχαν απειλήσει ακόμη και τον Αη Βασίλη. Είχαν τολμήσει να φθάσουν ως εκεί. Δεν είναι μόνο που είχαν αγοράσει για πενταροδεκάρες το νησάκι απέναντι απο τη γενέτειρα της μαμάς, δεν είναι που είχαν βάλει και στο μάτι την Ακρόπολη, δεν είναι μόνο που μείωσαν το μισθό του μπαμπά, δεν είναι μόνο που είχαν διώξει το θείο απο τη δουλειά του, δεν είναι που είχαν απειλήσει τόσους άλλους με απόλυση, δεν είναι μόνο που απαξίωσαν τους εργαζόμενους, την εργασία, την περιουσία και την αξιοπρέπεια της χώρας, μα έφτασαν ακόμη και να απειλήσουν τον Αη Βασίλη!!! ''Ε οχι!!! Αυτό πάει πολύ'', σκέφτηκε.
Ο μπαμπάς συνέχισε να εξηγεί ψιθυριστά στη μεγαλύτερη αδελφή του Γιαννάκη, οτι τα δώρα δεν έφθασαν, γιατί έτσι κι αλλιώς κινδύνευαν να κατασχεθούν. ''Ο Αη Βασίλης, που μας αγαπά, δεν θέλησε να τα χαρούν κάποιοι άλλοι. Είναι πλούτος καρδιάς, πλούτος δικός μας που μας ανήκει, σας ανήκει παιδιά μου....'', είπε ο μπαμπάς.
Ο Γιαννάκης οργισμένος εμφανίσθηκε στην κουζίνα. ''Καλά έκανε και δεν ήρθε. Ας τα κρατήσει για φέτος'', φώναξε.

''Ο δικός μας Αη Βασίλης, αντιστάθηκε με αυτήν την πράξη του. Δεν θέλησε να τους τα χαρίσει και καλά έκανε. Ούτε κι εμείς θέλουμε. Πήραν ό,τι πήραν, ας φύγουν τώρα. Και εσείς εκεί, είπε ο Γιαννάκης δείχνοντας την οθόνη της τηλεόρασης που παρουσίαζε μια συζήτηση στο Κοινοβούλιο: Μην τους δίνετε άλλο απο τον πλούτο μας. Μην ξεπουλάτε άλλα....... Φτάνει πια!''