Ακούσια Επιστροφή...

Αυτή τη φορά άφησα το μυαλό μου στις διακοπές. Το εγκατέλειψα εκεί. Ελεύθερο, δημιουργικό, ανεξάρτητο.

Για να είμαι ειλικρινής, το πήρα απο το χεράκι, για να επιστρέψουμε στην έδρα μας, τρεις-τέσσερεις φορές, όλο το καλοκαίρι. Το επιχείρησα. Μά κάθε φορά ανακάλυπτα οτι διέφευγε σαν το νερό μέσα απο τη χούφτα μου.

Για να πάρω τα πράγματα απο την αρχή, εξηγούμαι αμέσως. Την πρώτη φορά, μετά απο ολιγοήμερες διακοπές περί τα τέλη Ιουλίου, επιστρέφω και τί ακούω: Για τη χώρα της ανεργίας, της απώλειας της εθνικής ταυτότητας, της υποτέλειας και της εξάρτησης, επιφύλαξαν οι ''πάτρωνες'' ένα μεγάλο ''ΕΥΓΕ''. Γιατί λέει τα πάει καλά το απολωλός πρόβατο, μπαίνει στον ίσιο δρόμο, κι έτσι θα μπορέσει να δανειστεί κι άλλα, κι άλλα, διογκώνοντας τά χρέη του στον διεθνή παράγοντα και παραμένοντας έτσι πάντοτε στην εξάρτηση και στην υποτέλεια. Εύγε ! πανηγύρισαν οι έλληνες!

Είπα λάθος. Λάθος ήρθα. Με λάθος δρομολόγιο, ή σε λάθος χώρα. Κι έφυγα πάλι.

Τα ταξίδια έχουν επιτυχία, όταν εκτός απο το σώμα, ταξιδεύει και το μυαλό. Ετσι εγκατέλειψα πάλι τις μαύρες σκέψεις κι έπεσα σε μια θάλασσα ξεγνοιασιάς και καλοκαιρινού παραμυθιού. Επέστρεψα πάλι κάνοντας ένα μικρό διάλειμμα απο τις διακοπές. Τί το ήθελα;

Στο κλεινόν άστυ του Αυγούστου, η ταραχή ήταν μεγάλη: Οι αιτήσεις στον opengov είχαν πέσει βροχή, καθώς η ανεργία μαστίζει, αλλά όπως και στις πανελλήνιες εξετάσεις, έτσι κι εδώ, άλλοι κλαίγαν, κι άλλοι γελούσαν.

Οσοι γελούσαν, γελούσαν πονηρά. Τους είχαν κρίνει κατάλληλους για τις θέσεις που στόχευαν, και όλως τυχαίως εκεί γύρω ο καθένας τους, συνάντησε και πέντε φίλους... Μόνον για τους εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν έβρισκαν ανθρώπους. Οι καλύτεροι των φίλων γύριζαν κι αυτοί την πλάτη. Συμπόνεσα πολύ εκείνον τον άνθρωπο που τους φώναζε έναν-έναν τους άξιους. ''Φίλοι - φίλοι, αλλά ως εκεί...'' Οι στόχοι του καθενός, ήταν διαφορετικοί, λέει. Λες και τους ρώτησε ο ελληνικός λαός ποιοί ήταν οι στόχοι τους όταν τους ψήφιζε στις κάλπες πριν απο ένα χρόνο.

''Χυλόπιτα'' το λένε στην καθομιλουμένη αυτό που έτρωγε ο δύστυχος. Κάθε μέρα το ίδιο πιάτο. ''Θα τους αλλάξω όλους για να μάθουν να φέρονται'', σκέφτηκε, καθώς εγώ ξανάπαιρνα το πλοίο για να ζήσω τη συνέχεια του καλοκαιρινού παραμυθιού του Αυγούστου.
Μήν τα πολυλογώ, το άκουγα πολλές φορές αυτό το ''θα τ' αλλάξω όλα'' καθώς μπαινόβγαινα στο κλεινόν άστυ. Ηρθε η ώρα της οριστικής επιστροφής, και της αλλαγής που όπως πληροφορήθηκα ήταν καθολική, μόνον ως προς τον αριθμό. Εδώ που τα λέμε, χονδρικά-χονδρικά, άλλο 30 και άλλο 50.

Μα γιατί είχα μείνει με την εντύπωση οτι πάμε να μειώσουμε το δημόσιο τομέα, τους ανθρώπους, τα γραφεία, τα αυτοκίνητα, τη σπατάλη; Αυτό φαίνεται δεν ισχύει για όλους. Στη δική μου γειτονιά είχαμε τρεις ανεργους και δυο συνταξιούχους. Τώρα οι άνεργοι έγιναν πέντε και τους συνταξιούχους τους βρήκα κάπως αδύναμους.

Τα παιδιά μας ξεκίνησαν το σχολείο με όνειρα, γιατί κι εγώ η χαζούλα τους διάβαζα κάτι παραμύθια τα ψηφιακά σχολεία, ψηφιακά μολύβια, ψηφιακά πράσινα άλογα. Ακόμη πάντως δεν έχουν όλους τους δασκάλους που χρειάζονται για να βγάλουν τη χρονιά.

Σήμερα έπεσε το μάτι μου σε μια είδηση που έλεγε οτι ολοένα και περισσότεροι έλληνες ελπίζουν για ένα καλύτερο μέλλον και μια ζωή σε άλλη χώρα. Μετακομίζουν λέει ολο και περισσότεροι. Φεύγουν έξω..... Λετε αυτό να σκέφτηκαν και οι ιθύνοντες που ψάχνουν για μια ''θέση'' στο εξωτερικό;

''Δεν φυγομαχούμε'' ακούστηκε μια φωνή. ''Οχι-όχι, απλώς στο πλοίο ήθελα να ξαναμπώ......'', ψιθύρισα.....

καλές διακοπές

Να περνάτε καλά όπου κι αν βρίσκεσθε

Αγλαϊα, είδες πουθενά την Ταυτότητά μου;

Η ιστορία του Καραγκιόζη, του έλληνα που ακόμη δεινοπαθεί, κατάφερε να με βγάλει αίφνης απο την βαθειά φάση σιωπής που με έχει αποτραβήξει τον τελευταίο καιρό απο τα διαδικτυακά μας λημέρια.

Ηταν εκκωφαντικό αυτό το ''Ηηημαρτον'' που φωνάζει ο καταφρονεμένος, ο ταπεινωμένος, ο πονηρός αλλά υπομονετικός έλληνας, o οποίος εν αγνοία του εσχάτως πολιτογραφήθηκε ''Τούρκος''.

''...Πάντα έκανα τα χατίρια στη Βεζυροπούλα τη Φατμέ, δε λέω, στα γόνατα έπεφτα για χάρη της, μα ο Βεζύρης το εκτιμούσε τόσα χρόνια... Μέχρι και σφαλιάρες απο -το δεξί του χέρι- τον Βελιγκέκα έτρωγα ψιλές και τίποτε δεν έλεγα, δεν μιλούσα. Επρεπε να μου πάρουν και την ταυτότητα;

Γιατί Πασά μου, Γιατί Πολυχρονεμένε μου, έπρεπε τώρα να με κάνουν και τούρκο; Μου τα πήραν όλα. Μου άδειασαν την τσέπη. Με διώξαν κι απο το Σεράι. Δεν μου 'μεινε τίποτε.

Λίγη κατανόηση βρε αδέρφιααα! Πες μου Χατζηαβάτη μου, εσύ που τόσο σοφά με συμβούλεψες όλα τα χρόνια, εσύ πού ήξερες πάντα ποιός είναι ο ισχυρός και ποιός ο νόμος του, με ποιόν τρόπο θα μπορούσα να μεγαλώσω και να ταϊσω το Κολλητήρι μου, τον Κοπρίτη και τον Μπιρικόκο, αλλά και την αγάπη μου την Αγλαϊτσα; Και τρώνε και πολύ τα ξυπόλητα, τα άτιμααααα! Αααααα, άμα το μάθει ο μπάρμπα Γιώργος απο τη Ρούμελη, εκείνη η περήφανη φωνή της οικογένειας, θα μας αφανίσει, θα μας τσακίσει ούλους με τη μαγκούρα του...

Αμ, εκείνος ο Σιόρ Διονύσιος, τί καντάδες μωρέ Ζακυνθινές να πει, τί νότες και φιοριτούρες να βγάλει, αμα η ταυτότητά του τονε γράφει τούρκο, ε;

Κι ο φίλος μου ο Σταύρακας, ο μάγκας απο τον Πειραιά, τί ρεμπέτικες πενιές να σιγοτραγουδήσει; Μαζί με τις ταυτότητες, του πήρανε και το μπουζούκι και τον τζουρά μαζί. Καταστροφή πλήρης...

Μόνο ο Μορφονιός μπορεί να μη νοιάζεται, γιατί το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να κρύβει τη μεγάλη μύτη του και την κεφάλα του μέσα στο ψέμα το ευρωπαϊκό, και να ερωτεύεται με κάθε ευκαιρία...

Τί να πω κι εγώ το προσφυγάκι; το μόνο που ξέρω είναι οτι το Θέατρο Σκιών ήταν η διασκέδαση των ταπεινών αλλά και της Υψηλής Πύλης την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ασε που κατα πώς τα λένε κάτι μορφωμένοι, το φρούτο του Θεάτρου Σκιών το φέρανε απο την Κίνα πολύ πιο πριν, όταν ακόμη οι Τούρκοι ζούσαν σά νομάδες. Μπερδεύτηκα κι εγώ πια. Λέτε να 'πρεπε τελικά να γίνω τούρκος;

Κι όλες αυτές οι ιστορίες που έζησα; ''Ο Μέγας Αλέξανδρος και το Καταραμμένο Φίδι''; ''O Καραγκιόζης μάγειρας'', ''Ο Καραγκιόζης Γιατρός'', ''Ο Καραγκιόζης Προφήτης'', ''Ο Καραγκιόζης Μαθητής'', ''Ο Καραγκιόζης και το Θηρίο'',''O Καραγκιόζης Ολυμπιονίκης'', Ολες αυτές οι ιστορίες που με έκαναν γνωστό ως τον αιώνιο αγωνιστή,τον αδικημένο κουτοπόνηρο, τον ψιλοπεινασμένο, αλλά συμπαθή έλληνα, ήταν βίρτσουαλ που λέτε εσείς οι νέοι; Οχι ήταν αληθινές και τις ζήσαμε μαζί.
Τώρα φύγαν οι εποχές που οι Eλληνες πασχίζαν να ονομάσουν τη φέτα ελληνική. Και το ούζο. Τώρα δεν αγωνίζονται πιά ούτε για τον ίδιο τον εαυτό και την ταυτότητά τους. Το έχουν πάρει απόφαση οτι τα χάρισαν όλα στους ξένους που λέει θα ''επενδύσουν'' στο χώμα μας.

Χάρισαν τα βουνά, τις εξοχές, τα νησιά, τη θάλασσά μας το Αιγαίο. Πάρτε Κόσμεεεε! Ολα σε τιμή ευκαιρίας! Γιατί όχι και την Ταυτότητα; Μια ταυτότητα είναι, τί βάρος έχει;

Κυρίες και Κύριοι, κι Αγαπημένα μου Παιδιά,

Τώρα μόνο στο Μουσείο θα με συναντάτε. Ο Ελληνας στο Μουσείο. Μουσειακό είδος έγινα δηλαδή. Σαν την Ταυτότητά μου....''

το έμαθαν αργά....

Αίφνης, κάποιοι απο τους 300 της Βουλής, ανακάλυψαν τί ψήφισαν!

Ε όχι να υπογράψουμε τέτοιους υποτελείς όρους! Η δήλωση του ενός, έφερε το ξέσπασμα του άλλου, τη γκρίνια του τρίτου και τη διαμαρτυρία του τέταρτου..... Κίνημα όλόκληρο λέει οι αντιδρώντες τώρα. Στερνή μου γνώση!


Γυρνάνε στα στέκια και στους πεζόδρομους και ξεφυσώντας με άγχος και οδύνη, ψιθυρίζουν μισόλογα για την κοινωνία.

Δείχνουν κατανόηση. Λένε για τους πολίτες που υποφέρουν στους διαδρόμους των νοσοκομείων, για τα παιδιά που δεν θα έχουν το θρυλούμενο ''νέο σχολείο'' το Σεπτέμβριο, για τις μανάδες που πασχίζουν κάθε μέρα για την αυριανή, για τους νέους που καταδικάζονται σε εργασιακό μεσαίωνα....

Εκεί μεταξύ φραπουτσίνο και σαλάτας κάνουν απολογισμό και κάτι τους λείπει. Τα μετρούν , τα ξαναμετρούν, αλλά δεν τους βγαίνουν. Μετά τον ''τυφώνα Λοβέρδος'' μάλιστα με εκείνο το φοβερό Προεδρικό Διάταγμα για τα εργασιακά, κάποιος σε μια εφημερίδα δήλωσε οτι αισθάνεται πλέον ντροπή! Ναι ντροπή!

Τί να την κάνει τη μετάνοιά τους η γιαγιά της Κοκκινοσκουφίτσας που ψοφοπεινάει στο δάσος και είναι κι αυτή καταδικασμένη εάν δεν εμφανισθεί η εγγονή με το πανέρι; Αμ κι εκείνος ο Πρόεδρος που βάζει την υπογραφή του στο Διάταγμα; Την ηλικία της γιαγιάς της Κοκκινοσκουφίτσας έχεις Πρόεδρε και δεν σέβεσαι τα νιάτα; τα όνειρα και τις προσδοκίες τους; Μην μετανοιώνεις, δεν έχει νόημα.

Τί να την κάνουν τη μετάνοιά τους οι συνταξιούχοι γονείς μου που πίστεψαν οτι με την ψήφο του Οκτωβρίου θα δημιουργηθεί ελπίδα για μια καλύτερη Ελλάδα;
Τί να την κάνουν τη μετάνοιά τους οι εργαζόμενοι που στραγγαλίζονται απο τη μία πλευρά, κι απο την άλλη κάθε βράδι στα δελτία των 8 ακούν για βίλες, λιμουζίνες και κότερα, ένώ ταυτρόχρονα βομβαρδίζονται με επικοινωνιακές αηδίες, περί εθνικής κυριαρχίας, περί μονοδρομήσεων στο κέντρο της πόλης, περί ψηφιακής παιδείας της νέας εποχής και άλλα τέτοια....

Οι πολίτες έδωσαν ότι είχαν. Το κράτος όμως, είναι ακόμα τεράστιο. Και μόλις εμφανίσθηκαν οι πρώτες γκρίνιες έστω κι αργά -γιατί έτσι κι αλλιώς σκέφθηκαν αργά το τί ψήφισαν οι πατέρες του εθνους- η κεφαλή αγρίεψε: ''Δεν θα καθίσω να με εκβιάζουν και θα πάω σε εκλογές'' ακούσθηκε. ΜΠΠρρρρρρρρρ


ΕΕΕΕΕΕΕ φωνάξτε γρήγορα τους Πάτρωνες! Τα λεφτά που μας έδωσαν δεν θα μπορέσουν να τα πάρουν πίσω, γιατί θα τα κάνουμε προεκλογικές εκστρατείες. Για το καλό μας. Για να μη μας εκβιάζουν. Φωνάξτε τους!!!

Μην ανησυχείς Πινόκιο.....

Με αγωνία ξύπνησε τη νύχτα το ασχημούλικο αγοράκι τρίζοντας τις κλειδώσεις του. ‘’Ε Μπαμπάααα! Τζεπέτοοοο!’’
‘’τι θέλεις και με ξυπνάς μέσα στη νύχτα?’’
‘’Φοβάμαι μπαμπουλη. Δυο τουρκικές φρεγάτες μπήκαν λέει και βολτάρουν στο Αιγαίο’’.
‘’Γι αυτό με ξυπνάς βρε Πινόκιο? Έχουν γνώση οι φύλακες, μην ανησυχείς. Κοιμήσου πάλι’’, του λέει ο γερο Τζεπέτο.
‘’Μα τι λες μπαμπούλη, δεν είναι στα ανοιχτά και σε βραχονησίδες, στο Σαρωνικό κόβουν βόλτες. Εκεί που μου υποσχέθηκες ότι θα με πάς διακοπές. Στη Τζιά’’, λέει ανήσυχος ο μικρός με την μακριά μύτη.

‘’Πάλι ψέμματα λες άτιμο παιδί. Είμαστε ασφαλείς. Σε βεβαιώνω ότι στα νερά του Αιγαίου κολυμπούν ελληνικά ψάρια, πλέουν ελληνικά πλοία (ακόμα), όπλα έχουμε, χρήματα υπάρχουν…. Τι θέλεις λοιπόν;’’

‘’Η μία φρεγάτα, μετά από μια μακρά πορεία μέσα από τα Δωδεκάνησα και τις Κυκλάδες πέρασα μεταξύ Τζιάς και Σουνίου, τα’ ακούς μπαμπουλη???? Ύστερα βγήκε στο κεντρικό Αιγαίο περνώντας μεταξύ Ανδρου και Καφηρέα’’, λέει λαχανιασμένος ο Πινόκιο.

‘’Δεν ανησυχώ μικρέ μου. Είμαι βέβαιος ότι τους παρακολουθούν στενά οι αρμόδιες αρχές’’

‘’Μα την ίδια στιγμή, ενώ η μία φρεγάτα περνούσε νότια της Σαντορίνης, η άλλη βρισκόταν δυτικά της Λέσβου και τράβαγε προς Δαρδανέλλια μπαμπούλη!!! Είναι καλό λες να συμβαίνουν όλα αυτά?’’

'’Ακου γιέ μου’’ του λέει με σοβαρό ύφος ο Τζεπέτο. Κάποτε είχε βγει το Πίρι Ρέις και βολτάριζε στα διεθνή νερά του Αιγαίου, και δεν κοιμήθηκε κανείς όλη νύχτα. Τώρα τα πράγματα άλλαξαν. Τί πλοία και αεροπλάνα μου λές τώρα.... Οι τούρκοι μας έκαναν προχτές επίσκεψη και φιλοφρονήσεις. Το ίδιο κι εμείς. Δεν είναι πια όπως παλιά’’.

‘’Δηλαδή τώρα δεν κινδυνεύουμε?’’ ρωτάει ο μικρός με περιέργεια.
‘’Η εθνική μας κυριαρχία παραβιάσθηκε από άλλη πόρτα.Απ ' αλλού μας την έφεραν... Μας κάνουν άλλοι κουμάντο στην τσέπη μας βλέπεις. Τι θα μπορούσαμε να πάθουμε χειρότερο από τις φρεγάτες που κάνουν κρουαζιέρες?’’ αναρωτήθηκε ο Τζεπέτο με ένα βαθύ αναστεναγμό και πήρε στην αγκαλιά του το ξυλένιο αγόρι του να το ησυχάσει.

''Καληνύχτα γλυκό μου αγοράκι, αύριο θα το έχεις ξεχάσει το..... κακό αυτό όνειρο'', του ψιθύρισε........