Μια έκθεση, σαν παραμύθι για το "πώς ξεκίνησαν όλα" συγκέντρωσε το ενδιαφέρον πολλών εκπαιδευτικών, πανεπιστημιακών, μαθητών και ερευνητών την εβδομάδα αυτή. Ηταν η πρώτη βόλτα του επισκέπτη στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Πυρηνικής Ενέργειας (CERN) και το Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC) με τίτλο "Αυτός ο Κόσμος ο Μικρός, ο Μέγας" και θα φιλοξενείται έως και τις 27 Νοεμβρίου στα Εκπαιδευτήρια «Ελληνογερμανική Αγωγή», στην Παλλήνη.
Η έκθεση παρουσιάζει τα πειράματα που πραγματοποιούνται τα τελευταία χρόνια στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Πυρηνικών Ερευνών (CERN), στη Γενεύη της Ελβετίας. Το κοινό είχε την ευκαιρία να ενημερωθεί για το Μεγάλο Αδρονικό Επιταχυντή (Large Hadron Collider), την υπερ-μηχανή που κατασκευάστηκε, για να αναπαραστήσει τις πρώτες στιγμές της δημιουργίας του σύμπαντος και να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε πώς
ξεκίνησαν όλα…
Το CERN, αποτελεί το μεγαλύτερο πειραματικό κέντρο ερευνών σωματιδιακής φυσικής στον κόσμο. Ιδρύθηκε στη Γενεύη το 1954 από 12 ευρωπαϊκές χώρες μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Σήμερα απασχολεί 3.000 εργαζόμενους, ενώ 6.500 επιστήμονες και μηχανικοί δουλεύουν στα πειράματα που διεξάγονται στις μοναδικές στον κόσμο εγκαταστάσεις του.
Η έκθεση, που βρέθηκε για πρώτη φορά στο φιλόξενο σχολικό περιβάλλον, ενημερώνει τον επισκέπτη για τα τέσσερα βασικά πειράματα στον LHC, τα παράπλευρα τεχνολογικά οφέλη της έρευνας, καθώς και για τη λειτουργία του CERN και την ελληνική συμμετοχή στον οργανισμό. O LHC αναπαράγει τις συνθήκες που επικρατούσαν κλάσματα του δευτερολέπτου μετά τη Μεγάλη Έκρηξη που γέννησε το Σύμπαν. Η έκθεση φιλοξενεί ένα μοντέλο του LHC υπό κλίμακα καθώς και τμήματα των ανιχνευτών που μελετούν τις αλληλεπιδράσεις που συμβαίνουν σε αυτόν.Χρησιμοποιώντας τον LHC, τον πιο ισχυρό και περίπλοκο επιταχυντή σωματιδίων που δημιουργήθηκε ποτέ, οι ερευνητές ελπίζουν να βρουν κάποιες απαντήσεις σε μια σειρά από θεμελιώδη, αλλά ακόμη αναπάντητα, ερωτήματα της Φυσικής.
Οι διοργανωτές φιλοδοξούν να βοηθήσουν την εκπαιδευτική κοινότητα να κατανοήσει τις βασικές αρχές λειτουργίας του επιταχυντή, παρουσιάζοντας στους μαθητές τη διαδικασία της επιστημονικής μεθοδολογίας δίνοντάς τους μάλιστα την ευκαιρία να επεξεργαστούν – μέσω μίας σειράς διαδραστικών εφαρμογών και εργαλείων - πραγματικά δεδομένα από τα πειράματα που εκτελούνται στο CERN.
Κατά τη διάρκεια της έκθεσης θα διοργανωθούν σεμινάρια για τους εκπαιδευτικούς.
Η είσοδος θα είναι ελεύθερη, ενώ μαθητές και εκπαιδευτικοί θα ξεναγούνται στο πλαίσιο καθορισμένων εκπαιδευτικών επισκέψεων.
Ο Εθνικός Εκπρόσωπος της Ελλάδας στο CERN και Διευθυντής του Ινστιτούτου Πυρηνικής Φυσικής του Ερευνητικού Κέντρου «Δημόκριτος», Π.Ραπίδης παρουσίασε στο κοινό την ερευνητική προσπάθεια των επιστημόνων για την ανακάλυψη του σωματιδίου Higgs, του οποίου η ύπαρξη μπορεί να εξηγήσει τη δημιουργία των υπόλοιπων βασικών δομικών λίθων της ύλης.
Ο καθηγητής Μ.Τσεσμελής, μέλος του Διευθυντηρίου του CERN, παρουσίασε τις δράσεις του οργανισμού για την εκλαΐκευση της επιστήμης και την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και όπως είπε, περίπου 400 Έλληνες εκπαιδευτικοί και μαθητές επισκέπτονται κάθε χρόνο το CERN.
Η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών, Χ.Κουρκουμέλη παρουσίασε τα εκπαιδευτικά προγράμματα που υλοποιεί το Πανεπιστήμιο Αθηνών, σε συνεργασία με το CERN και την "Ελληνογερμανική Αγωγή", αναφέρθηκε σε δραστηριότητες για μαθητές της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και μίλησε για τα οφέλη που αποκομίζουν τα παιδιά από την επαφή τους με την επιστήμη.
Την εκδήλωση χαιρέτισαν η καθηγήτρια του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου, Θ. Παπαδοπούλου, και ο υπεύθυνος της έκθεσης του CERN, κ.Lewis. Η συζήτηση την οποία συντόνισε η δημοσιογράφος Μ.Παπουτσάκη έληξε με μια όμορφη έκπληξη. Η παιδική χορωδία της Ελληνογερμανικής Αγωγής ερμήνευσε το τραγούδι «Μποζόνιο Higgs», ενώ το μουσικό συγκρότημα των μαθητών Γυμνασίου – Λυκείου αποχαιρέτησε με το δικό του μελωδικό τρόπο το κοινό που παρευρέθηκε στα εγκαίνια της σημαντικής αυτής έκθεσης.
Διάβασα το «Ερωτας στην Ομίχλη» της Ιουστίνης Φραγκούλη Αργύρη.Με συνεπήρε.
Έζησα τη φυγή μιας μεγαλοαστικής οικογένειας από την Ιμερα του Πόντου μετά τη γενοκτονία του 1916 και την εγκατάστασή της στο Μικροδένδρι του νομού Πέλλας.
Ακολουθώντας τα ίχνη της, είδα μια περιοχή που ήταν κάποτε κέντρο πολιτισμού και εμπορίου να μετατρέπεται σε έναν εσωστρεφή και φτωχό τόπο της ορεινής μεταπολεμικής Ελλάδας που όπως όλη η χώρα, πάσχιζε να γιατρέψει τις πληγές του.
Συμμερίστηκα τον ενθουσιασμό της πρωτοδιόριστης δασκάλας Αμαλίας Αναγνώστου να μεταλαμπαδεύσει τη γνώση στα παιδιά της κλειστής αγροτικής αυτής κοινωνίας.Έζησα τους φόβους της για το άγνωστο, τις επιφυλάξεις της μητέρας της, αλλά και την διακαή επιθυμία της Αμαλίας, να κάνει πράξη το όνειρό της, να μάθει γράμματα στα παιδιά των ελλήνων που μοχθούσαν στα χωράφια για την επιβίωση και δεν πολυεκτιμούσαν τα πολλά σπουδάγματα, γιατί πίστευαν ότι αυτά δεν σε τρέφουν.
Δάκρυσα κι εγώ μαζί με την Αμαλία όταν τα παιδιά σκάρωσαν για πρώτη φορά με τη δασκάλα τους, μια χριστουγεννιάτικη παράσταση που παίχτηκε μπροστά σε ανύπαρκτο κοινό…
Ερωτεύτηκα κι εγώ μαζί της τον απόγονο της αριστοκρατικής οικογένειας που έφερε σχολείο και βιβλία στην περιοχή, τον Αριστοτέλη Αγριππίδη. Τον φαντάστηκα σαν τον Απόλλωνα, από τις περιγραφές της Ιουστίνης. Ίσως και σαν έναν άγγελο που ήρθε από ψηλά για να φέρει τα καλά νέα. Σαν τον Ερμή που με την αέναη κίνησή του, δεν στάθηκε ποτέ για πολύ σε έναν προορισμό... Αναπόφευκτο να μην τον ερωτευθείς.
Κι εκεί που όλα φαίνονται ιδανικά, έρχεται η ομίχλη.Η ομίχλη της σιωπής, της κοινωνικής απόκρυψης της διανοητικής αστάθειας, που σε έναν τόπο τόσο εσωστρεφή και μικρό, γίνεται ένα βαρύθυμο κοινό μυστικό. Σήκωσα το βαρύ μυστικό ως την τελευταία σελίδα του βιβλίου. 
Ένα ακόμη δείγμα για τον παρατεταμένο μεσαίωνα που έζησε η ελληνική κοινωνία μετά τις κακουχίες που τη σημάδεψαν…
Ανακάλυψα τα αίτια στα αποτελέσματα της έρευνας ενός πανεπιστημίου του εξωτερικού για τις περιβαλλοντικές συνθήκες της περιοχής. Ίσως δεν πρέπει να πω άλλα, για να αφήσω κάτι για όσους πρόκειται να διαβάσουν το βιβλίο, όμως πόσες αλήθεια τέτοιες ιστορίες κρύβονται ακόμη και σήμερα στους πρόποδες των βράχων της ορεινής Ελλάδας, ή στις όχθες λιμνών και ποταμών της; Πόσες ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες και πόσα κοινά, αλλά, μη-ειπωμένα μυστικά;
Η ιστορία της Ιουστίνης Φραγκούλη δεν είναι απλά μια ιστορία έρωτα και αγάπης. Είναι μια βαθειά ανθρώπινη υπόθεση, που καταγράφει τις αγκυλώσεις μιας κλειστής κοινωνίας απέναντι σε ένα πρόβλημα που δεν τυραννάει μόνον εκείνον που πέφτει στο λαβύρινθο, αλλά αιχμαλωτίζει και όλους όσους είναι γύρω του…
Τα λόγια του ανέμου, τα μάταια, τα ανώφελα, είναι στη γλώσσα του Ομήρου "Ανεμώλια". Στο μυθιστόρημα του Ισίδωρου Ζουργού είναι τα λόγια των ανδρών που βγαίνουν απο τη δίψα για την αναζήτηση της νεότητας και της ομορφιάς που καταλύει το χρόνο. Ενα βιβλίο για την ανδρική φιλία και τη φυγή.
Πέντε φίλοι καταφέρνουν να κάνουν πράξη, αυτό που σήμερα θέλουν να κάνουν οι περισσότεροι έλληνες. Επιχειρούν να διαφύγουν απο την καθημερινότητα της προηγούμενης ζωής τους. Θεμιτό και οχι ιδιαίτερα ευρηματικό. Στη διάρκεια του ταξιδιού τους με το ιστιοπλοϊκό "Θερσίτης" μπλέκονται σε περιπέτειες και απρόοπτα ενώ το παιχνίδι της μνήμης κάνει συνεχώς μια παλινδρομική κίνηση. Για τον καθέναν ξεχωριστά, για όλους μαζί. Χρονια τώρα πόσοι μπήκαν και βγήκαν σε αυτή τη δίνη.
Οι λέξεις του Ισίδωρου Ζουργού ωστόσο, κάνουν το ταξίδι ξεχωριστό. Ο λόγος του στέκεται πάνω, αρκετά πάνω απο την πλοκή. Για τους πέντε φίλους που ταξιδεύουν, κάνει χρήση του ομηρικού όρου "Εταίροι", κι αυτό κάνει όλους τους αναγνώστες συνεργούς στην περιπέτεια του Θερσίτη. Είτε άνδρες, είτε γυναίκες.
Ωστόσο η ΑΗΔΟΝΟΠΙΤΑ είναι βιβλίο διαφορετικό. Εδώ, ο Γκάμπριελ, νόθος γιος πλούσιου αμερικάνου γαιοκτήμονα, εγκαταλείπει την πατρίδα του καθώς διαπιστώνει πως είναι αδύνατον να μπορέσει να ενωθεί με την αγαπημένη του Ελίζαμπεθ.
Διαθέτοντας μια γερή κλασσική παιδεία, αποφασίζει να φτάσει στην Ελλάδα για να βοηθήσει τον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων. Κοινό σημείο στα δυο βιβλία του Ζουργού, το κυνήγι του ονείρου, η διαφυγή.
Μέσα από ένα ημερολόγιο, κάτι σαν ανεπίδοτες επιστολές προς την αγαπημένη του, ο Γκάμπριελ αφηγείται εικόνες της Ελληνικής Επανάστασης και των μυθιστορηματικών προσώπων, όσο και κάποιων ιστορικών γεγονότων. Το υπόλοιπο μέρος δίνεται μέσα από μια τριτοπρόσωπη αφήγηση.
Ο ήρωας περιπλανόμενος στη ματωμένη ελληνική ιστορία αντικαθιστά τον έρωτά του προς την αμερικανίδα παιδική του φίλη με αυτόν προς την Λαζαρίνα, την παραμελημένη γυναίκα του Ελληνα οπλαρχηγού που βρέθηκε να υπηρετεί στα ελληνικά χώματα. Από εκεί και πέρα, το ερωτικό πάθος θα ταυτιστεί με το πάθος για αυτογνωσία και οι δυο εραστές θα βρεθούνε αποκλεισμένοι στο Μεσολόγγι, την ώρα που η πόλη αυτή ψυχοραγεί....
Η φυγή είναι πάλι στο προσκλήνιο για τον Ισίδωρο Ζουργό. Η απόδραση. Αυτό που όλοι έχουμε ανάγκη την ώρα αυτή.
Οταν το είδε η κοκκινοσκουφίτσα ρώτησε τη μαμά της τί σημαίνει. Η μαμά όπως πάντοτε δεν της απάντησε με πολλά λόγια, την άφησε στο σκοτάδι, όπως τότε που είχε ξεκινήσει για το δάσος...
Η κοκκινοσκουφίτσα τώρα πήρε την οδό Αμαλίας όμως και συνάντησε ακόμη περισσότερους λύκους, απο ότι συναντούσε στο γνωστό της δάσος. Δεν είχε χρόνο να χαζέψει τριγύρω γιατί κάποιοι την κυνήγησαν άγρια, χωρίς να ξέρει γιατί. Τριγύρω μύριζε καπνός και η ατμόσφαιρα ήταν πνιγηρή.
Εδεσε σφιχτά το κόκκινο μαντίλι της και το έβαλε στα πόδια. Ετρεξε πολύ. Λαχανιασμένη βρήκε καταφύγιο στην είσοδο μιας πολυκατοικίας.
"Πού πάει μια μικρούλα σαν κι εσένα; Τί δουλειά έχει εδώ; κινδυνεύεις μικρή μου" της είπε ένας κύριος, που πάλευε να πάρει ανάσα. Η ξηρή ομίχλη που είχε απλωθεί παντού του έφερνε βήχα.
"Η μαμά μου είπε οτι αν χαθώ, κάποιος θα με βοηθήσει", είπε εκείνη.
"Αυτό χρειάζεται κοινωνική αλληλεγγύη και τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει. Πέθανε κι αυτό σήμερα" απάντησε βραχνά ο κύριος. "΄Βλέπεις εκείνο το αρχοντικό κτίριο; Είναι η Βουλή. Λένε οτι εκεί νομοθετούν για εμάς. Θα έπρεπε να παραμείνουμε εδώ, να μας βλέπουν, να τρομάζουν απο το μέγεθός μας... όμως..." κοντοστάθηκε κουνώντας το κεφάλι του, ύστερα κοίταξε προς τα έξω ερευνητικά και της έγνεψε οτι πρέπει να φύγει.
"Μακάρι να μη φαγωθούμε μεταξύ μας" πρόλαβε να της ψελίσει πριν εξαφανισθεί στο πλήθος.
Σε εκείνη τη χώρα τη μακρινή, όπου όλα πήγαιναν λάθος, οι κυβερνήτες έγιναν βασιλίκότεροι του βασιλέως τους !
Του έστειλαν λοιπόν επιστολή και του είπαν "Κάνε πιο γρήγορα, Κάνε κάτι". Λες κι εκείνοι οι ίδιοι, ήταν άμοιροι των ευθυνών. Λες και στις υποχρεώσεις τους και στις δουλειές τις δικές τους είχαν πετύχει....
Κι ας έμεναν τα παιδιά της χώρας χωρίς βιβλία, χωρίς μέλλον.
Κι ας έμεναν τα έργα ανεκτέλεστα, κι ας ήταν κάθε μέρα οι άνεργοι, χίλιοι παραπάνω απο την προηγούμενη μέρα....
