Δευτέρα, 4 Μαΐου 2009

Ναυάγια στα νερά μας


Με τη λέξη ’’Παυλίδης’’ που γι άλλους παραπέμπει στην παλιά ’’γλυκιά απόλαυση’’ της σοκολάτας και γι αλλους στο Γολγοθά των εκλογών, ξημεροβραδιάσθηκαν σήμερα πολλοί πολίτες.

Αυτό άλλωστε ήταν το χάπι της ημέρας που συνταγογράφησαν τα κανάλια, οι μαζικοί αλμπάνηδες ψυχοθεραπευτές της κοινωνίας μας.
Ομως εμένα το βλέμμα μου σκάλωσε σε μια ειδηση που περασε στα πολύ ψιλά, σε εκείνα που δεν έχουν αξία στις μέρες μας: Ηταν σαν ένα κακό και σκοτεινό παραμύθι. Ελεγε λέει οτι εδώ και 60 χρόνια, μόνο στο βυθό του Σαρωνικού παραμένουν περίπου σαράντα ναυάγια μικρών και μεγάλων πλοίων. Μέσα απο τους τόννους σιδήρου στα ελληνικά νερά, υπάρχουν ακόμα διαρροές καυσίμων και λιπαντικών, τοξικά υγρά απο μπαταρίες, κι άλλες επικίνδυνες ουσίες. Επειδή μάλιστα οι διαρροές πολλές φορές δεν γίνονται ορατές στην επιφάνεια, η όποια προσπάθεια ανέλκυσης των ναυαγίων αυτών γίνεται με αργούς ρυθμούς.

Το πιο ενδιαφέρον είναι αυτό που πάντοτε στα ρεαλιστικά παραμύθια συμβαίνει. Για να υπάρξει δράση, πρέπει να υπάρξει συμφέρον. Ετσι λοιπόν οι αρχές, συνήθως επιδιώκουν να βγάζουν σε δημοπρασίες ή να αναθέτουν την ανέλκυση των κουφαριών που μπορεί να αποφέρουν οικονομικό όφελος απο την πώληση των υλικών τους. Τα άλλα .... στα αζήτητα!!! Τί να λέμε;
Για το ’’Ραμόνα’’ που επι δεκαετίες παρέμενε ημιβυθισμένο με το επικίνδυνο φορτίο του στην Πύλο;
Ή για εκείνο το πλοίο στην Στυλίδα που έμεινε πάνω απο δεκα χρόνια στο βυθό γεμάτο με αζωτούχα λιπασματα, υπερτρέφοντας το ζωικό βασίλειο και τα φύκια του Μαλιάκού, εγκυμονώντας τερατογεννέσεις;
Μήπως για εκείνο του γερμανικού πολεμικού ναυτικού που βρίσκεται ακόμα στα ανατολικά νερά της Αίγινας χωρίς να συγκινεί πλέον τους ευαίσθητους στα θέματα περιβάλλοντος γερμανούς εταίρους μας ,που είχαν υποσχεθεί μεταπολεμικά να βοηθήσουν;
Μήπως ακόμη και για τον Βρετανικό, για τον οποίο πολύς ο λόγος, εκεί στα ανοιχτά της Τζιάς, απέναντι απο το ναό του Ποσειδώνα;
Ή μήπως για τα μικρότερα πλοία που βυθίστηκαν στο στόμιο του Πειραιά, εκεί στα στενά της Σαλαμίνας, φτιάχνοντας ένα σούπερ-θριλερικό σκηνικό για τον ταξιδιώτη; Ενας σκουπιδότοπος στην κύρια θαλάσσια είσοδο της χώρας.
Quelle Image!!!


Καλά κάνουν και φωνάζουν οι σαντορινιοί για το Sea Diamond. Σαν την πριγκίπησα που η κακιά μάγισσα την έχει κλεισμένη στο υπόγειο του πύργου όμως, αναγκάζονται να δεχθούν τη μοίρα, γιατί τα συμφέροντα είναι ισχυρότερα απο τη φωνή τους.
Ομως δεν είναι μόνο δική τους η κληρονομιά του κουφαριού. Είναι βαρύ το σαπισμένο σιδερικό, για όλους μας...

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ΣΕ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΜΑΙ ΩΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΑΛΛΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΕΥΝΟΗΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ. θΕΛΩ ΝΑ ΠΩ, ΟΤΙ ΝΑΥΑΓΙΟ ΣΤΑ ΝΕΡΑ ΜΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ! ΓΙΑΤΙ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ; ΤΙ ΡΟΛΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ; ΓΙΑΤΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΚΕΙ ΟΙ 300; ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΠΛΕΝΟΥΝ ΤΑ ΑΠΛΥΤΑ;
ΜΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ: ΑΤΙΜΗ ΠΑΡΑΜΥΘΟΥ, ΑΥΤΟ ΕΝΝΟΟΥΣΕΣ ΚΙ ΕΣΥ ΜΕ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΛΗΓΟΡΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΟΥ.
ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΣΑΙ! ΤΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΜΟΥ!

Μαίρη Σάββα είπε...

Σε ευχαριστώ καλέ μου φίλε.
Οι ιστορίες υπάρχουν για να παίρνουμε αυτό που θέλουμε απο αυτές. Εισπράτουμε αυτό που κατανοούμε. Καμιά ιστορία δεν μπορεί να μας πει κάτι λιγότερο ή περισσότερο απο αυτό που καταλαβαίνουμε.
Να είσαι καλά.

fractal είπε...

Καλή σου ημέρα. Ευχαριστώ που πέρασες και άφησες το επισκεπτήριό σου. Λυπήθηκα μόνο που δεν είχαμε γνωριστεί νωρίτερα.
Κατάγομαι και Ζω σε ένα κατ΄εξοχή ναυτικό νησί. Χιλιάδες τα θύματά μας για να στεριώσει το γεφύρι του Ελληνικού εφοπλισμού. Που τώρα πιά μόνο Ελληνικός δεν είναι. Ξένα πληρώματα, ξένες σημαίες, ξένη νοοτροπία!!! Σε μας απέμειναν μόνο οι γυναίκες με τις μαύρες μαντήλες, τα παιδιά που δεν γνώρισαν πατέρα, τα σπαραχτικά μοιρολόγια και οι κατάρες για τη θάλασσα...

Μαίρη Σάββα είπε...

Χαίρομαι κι εγώ που σε γνωρίζω και χαίρομαι ακόμα πιο πολύ που ζεις στο νησί. Αυτό κλείνει απο μόνο του τόση μαγεία, ικανή για να αντισταθεί και να πολεμήσει τη βάρβαρη πραγματικότητα, τη σιωπηρή καθημερινότητα και την εγκατάλειψη πολλές φορές.
Βέβαια αυτό που μέσα σε λίγες λέξεις περιγράφεις είναι απο μόνο του τόσο σπαρακτικό. Και η εικόνα των γυναικών, σα να έχει βγει απο παραμύθι. Δεν είναι αυτή η μοναδική εικόνα όμως. Είναι κι άλλες: Λίγα παιδιά και ο ήχος της μπάλας πανω στις ασπρισμένες μάντρες ενός σχολείου. Γαλάζιο όσο φτάνει η ματιά. Ξωκλήσια και μικρά καφενεδάκια. Ας κρατάμε και τις καλές εικόνες γιατί δεν μπορούμε να προχωρήσουμε αλλιώς...
Σε ευχαριστώ για την επίσκεψη
η παραμυθού

Ιουστίνη Φραγκούλη είπε...

Μαιρούλα αγαπημένη,
Χρόνια πολλά σε σένα και τα μωρά σου.Να σε χαίρονται και να τα χαίρεσαι. Να πάρεις μαλλί της γριάς για τη μέρα σε ρόζ χρώμα, όπως είναι το μπλόγκ σου, ναι;
Φιλιά βρεγμένα απο τη βροχή του βορρά

Ανώνυμος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.