Παρασκευή, 2 Απριλίου 2010

Χανς Κρίστιαν Αντερσεν


Ένα παραμύθι, με τραγικές δυσκολίες αλλά και γοητεία, ήταν η ζωή του μεγάλου Δανού Παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Ας το θυμηθούμε με αφορμή την επέτειο απο τη γέννησή του στη φτώχεια της Δανίας το 1805.

Ο μικρός Χανς ήταν ένα περίεργο παιδί -ονειροπαρμένο τον έλεγαν- που έμεινε νωρίς, ορφανός απο πατέρα. Άδικα προσπαθούσε να μάθει τη τέχνη του πατέρα του, όταν τον έβαλαν σε ένα ραφτάδικο για να γίνει μπαλωματής. Πού να προκόψει αφού δεν έβλεπε την ώρα να σχολάσει για να τρέξει στο θέατρο, όπου αποστήθιζε ολόκληρες σκηνές από τα έργα που έβλεπε!!!

Όταν ήταν με τους φίλους του, του άρεσε να απαγγέλλει και να τραγουδά. Ήταν δεκατεσσάρων χρονών, όταν κυνηγώντας μια καλύτερη τύχη, έφτασε στην Κοπεγχάγη, με μόνη του περιουσία 30 φράγκα και με την καρδιά γεμάτη όνειρα και ενθουσιασμό. Ο πόθος του ήταν να βγει στο θέατρο..... Ατύχησε όμως.


Έδωσε εξετάσεις στη Βασιλική Σχολή θεάτρου αλλά ήταν τόσο άσχημος και αδύνατος, που δεν τον δέχτηκαν. Η εμφάνισή του ήταν αστείο θέμα συζήτησης στην κλειστή κοινωνία που γεννήθηκε, όπου παρόλη τη φτώχεια την καθημερινή ανάγκη για επιβίωση ένας πανύψηλος άνδρας, με θωριά ξερακιανή και άχαρο παράστημα, ταξίδευε συνεχώς, με το μυαλό και τα λόγια του, κάνοντας όλους να νομίζουν οτι τα έχει σχεδόν χαμένα. Η παρακαταθήκη που άφησε όμως άφησε πιο πλουσια τη δανέζικη λογοτεχνία κι έκανε τα παραμύθια να ταξιδέψουν στα πέρατα της γης.

Ευτυχώς είχε ωραία φωνή και άρχισε να σπουδάζει μουσική, μα έγινε κι εδώ όπως στα παραμύθια. Η κακιά μάγισσα ήταν η δική του κακιά τύχη που του έφερε αρρώστια ξαφνική και τον έκανε να χάσει εντελώς τη φωνή του.

Έτσι του έμεινε μόνο το ταλέντο της ποίησης. Οι στίχοι του, άρεσαν και επιτέλους βρήκε έναν προστάτη, τον Κέλλαν, που τον έστειλε στο Πανεπιστήμιο και κέρδισε μια βασιλική επιχορήγηση. Αφού εξέδωσε πολλά βιβλία με ποιήματα, άρχισε τα ταξίδια. Εκανε επιτέλους αυτό που κρυφά τις κρύες νύχτες απο μικρός ονειρευόταν. Ταξίδεψε στην Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ελβετία, στην Ιταλία, στην Ελλάδα, στην Τουρκία και ταξίδεψε στην Ανατολή που τόσο ωραία την περιγράφει στα παραμύθια του.

Τα Παραμύθια του ήταν γεμάτα αλήθειες, ειλικρίνεια και συγκίνηση, κι ο Άντερσεν δεν άργησε να κατακτήσει όλο τον κόσμο. Η μεγαλύτερη ευτυχία του ήταν η υποδοχή που του έκανε η πατρίδα του, η Οντενσε, που τον κάλεσε το 1867 για να τον τιμήσει. Πέθανε το 1875 και όλοι οι Δανοί τον έκλαψαν ειλικρινά. Το αποδεικνύουν ακόμη άλλωστε τόσο με το ''χώρο'' που έχει καταλάβει στη Βασιλική Βιβλιοθήκη της Κοπεγχάγης και στα μυαλά των νεότερων συγγραφέων (πχ Καρεν Μπλιξεν) , όσο και με το ''χρόνο'' που του δίνουν απο τη ζωή τους, οι πολίτες αυτής της χώρας.
Ο Άντερσεν έγραψε ποιήματα, δράματα και διηγήματα, αλλά προπάντων παραμύθια γεμάτα λεπτό χιούμορ, φαντασία και γλυκιά μελαγχολία. Μέσα απο το παραμύθι του «Ο γιος του μπαλωματή» περνά όλη του τη ζωή, ενώ στο γνωστό σε όλους μας ''Ασχημόπαπο'' περιγράφει την παραγνωρισμένη του αξία, στέλνοντας ένα γλυκό μήνυμα σε όλους όσους τον απέρριψαν. «Το καινούριο φόρεμα του βασιλιά», «Η ιστορία μιας δραχμής», «Η ιστορία της μητέρας», «Ο μικρός στρατιωτάκος» και πολλά άλλα παραμύθια μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες.


8 σχόλια:

athina μπασιούκα είπε...

Τι μου θύμησες τώρα. Έχω περάσει πολλές ώρες ως παιδί διαβάζοντας παραμύθια του. Δεν τα θυμάμαι καλά, νομίζω όμως ότι και τώρα να τα διάβαζα θα μου άρεσαν πάρα πολύ. Μου έβαλες ιδέες.

Μαίρη να έχεις ένα όμορφο Πάσχα!

Ιουστίνη Φραγκούλη είπε...

Πολύ ωραία και παορπό η αναφορά σου στον Αντερσεν με τον οποίο μεγάλωσε η δική μας γενιά.
Είδες απο πόσες απορρίψεις πέρασε για να μείνει στην ιστορία με τα αλληγορικά παραμύθια του;
Καλή Ανάσταση Παραμυθού και να φτάσεις κι εσύ το μύθο του Αντερσεν. Κ΄παοτε ο γούγλης να σε γιορτάζει για την πρωτότυπη σκέψη σου.
Φιλί ανοιξιάτικο

Μαιρη Σάββα είπε...

Χαίρομαι που σου βάζω ιδέες αγαπημένη Αθηνά.
Εύχομαι όμορφο ανοιξιάτικο Πάσχα

Μαιρη Σάββα είπε...

Ιουστινάκι μου σου εύχομαι τα καλύτερα κι εγώ απο εδώ.
Ξέρεις καλά οτι εμείς οι παραμυθάδες, οι ονειροπαρμένοι, και συννεφοκοιμισμένοι,
δεν πτοούμεθα απο την απόρριψη
εάν τυχόν τη συναντήσουμε, γιατί πολύ απλά, δεν μας αγγίζει, δεν την βλέπουμε κι έτσι είμαστε ευτυχισμένοι και συνεχίζουμε.

Ο καημενούλης Αντερσεν είχε μείνει στην ψυχή μου όταν κάποτε μικρή είχα διαβάσει την ιστορία της ζωής του. Ηταν ίσως απο τα πιο ζοφερά παραμύθια του, όμως το happy end φέρνει το χαμόγελο και το θρίαμβο διαλύοντας το μύθο της καταστροφής και της ερήμωσης....
φιλιά πολλά
να είστε καλά

Ανώνυμος είπε...

kali aformi ta genethlia tou gia na mathoume gia afton ton anthropo pou an kai arxika perifronimenos, ekane tous danous perifanous.

Na eixan tetoia tyxi kai ellines pou perifronithikan gia na epiplefsoun alli felloi....
xristos

Μαιρη Σάββα είπε...

λαμπρό το παράδειγμα και για τους έλληνες, Χρίστο, έχεις δίκιο

kariatida62 είπε...

Και γω δεν τα θυμάμαι τα παραμύθια του καλά!Το ασχημόπαππο περισσότερο! Όταν επισκέφθηκε την Ελλάδα, ποια Ελλάδα την απελευθερωμένη ή ακόμα την Τουρκοκρατούμενη; Πόσο άραγε τον ενέπνευσε και άγγιξε αυτόν τον ευαίσθητο άνθρωπο η χώρα μας και η κατάσταση που συνάντησε τότε;
Θα είχε ενδιαφέρον να μαθαίναμε αν βρίσκαμε σχετικές πηγές, αλλά πολύ δύσκολο φαντάζομαι!

Μαιρη Σάββα είπε...

Μου βάζεις δύσκολα, αλλά είσαι πρόκληση αγαπητή Karyatida62.
Απο ότι βρήκα, ο Αντερσεν πέρασε απο την Ελλάδα όταν το νεοσύστατο ελληνικό κράτος έκανε τα πρώτα του βήματα.
Συνάντησε φτώχεια και δυσκολίες σαν επισκέπτης, γιατί αυτά βίωναν και οι έλληνες της εποχής. Συνηθισμένος απο ότι φαίνεται στα δύσκολα, δεν πτοήθηκε, έμεινε αρκετά ταξιδεύοντας σε διάφορες ελληνικές πόλεις, ώσπου πήγε, δίπλα, στη γειτονική Τουρκία για να ολοκληρώσει την εικόνα.